Mijn leven als tienermoeder deel 34

mama en yennity
Elke dag wanneer Giovanni ging werken, was ik druk bezig met het huishouden en het zorgen voor mijn dochter. Dat was best een klus hoor. Dat verwacht je misschien niet, maar je bent constant druk met van alles en nog wat. En niet te vergeten mijn grote rugzak met nare gedachten van de afgelopen tijd die afentoe ook even open werd getrokken zonder dat ik dit wilde. Erge dingen wegstoppen kon ik wel, maar je krijgt er op den duur toch last van.
Ik kon zo intens genieten wanneer ik alleen was met mijn dochter. Haar lekker in badje doen, eten geven, verzorgen en tegen haar kletsen.

Giovanni was weer begonnen met afkicken en had een aantal dagen niet geblowed. Het ging over het algemeen wel oke met hem, want hij was altijd ontzettend opgewekt als hij niet geblowed had. Giovanni was zichzelf niet wanneer hij had geblowed. En wanneer hij een langere tijd niet rookte, voelde hij zich neerslachtig en kwamen er bepaalde gevoelens naar boven die hij onderdrukte door opnieuw te gaan blowen. Dat was als het ware zijn overlevingsmechanisme om om te gaan met nare gevoelens die hij had opgelopen door nare dingen die hij mee gemaakt had.

Een paar dagen later vond ik een zakje wiet onder zijn kleding en besloot het te verstoppen. Toen Giovanni op een avond terug kwam van zijn werk en erachter kwam dat zijn zakje wiet niet  meer lag waar het zou moeten liggen, flipte hij totaal. “Waar is mijn fucking wiet, Lotte? Ik heb fucking 4 dagen niet gesmoked! Beter voor je dat je mij binnen nu en 2 tellen die wiet geeft, ik zweer het!!”
Wauw, ik kan me zijn gezicht nog zo goed herinneren. Alsof hij buiten zichzelf keerde, totaal hopeloos en in paniek. Ik zei dat ik teleurgesteld was en dat ik had gehoopt hij nu toch echt een keer zou stoppen. Ik was opgelucht dat ik het zakje wiet niet in de prullenbak had gedondert, want dan was er nu echt stront aan de knikker.

Lees volgende week verder!

Advertenties

Mijn leven als tienermoeder deel 29

DSCN0021

Ik keek vol trots naar mijn kleine meisje en glimlachte.
Ondanks Giovanni, die momenteel zwaar aan het afkicken was van de joints, voelde ik mij intens gelukkig. Ik zat voor de tweede keer op een roze wolk.
Ik was echt geschrokken van de ravage die de bevalling mijn lichaam had aangericht; ik had een inlegkruis zo dik als een luier en een geleende onderbroek van mijn moeder aan. Ik liep alsof ik flink in elkaar was geslapen en ik mocht absoluut niet alleen naar beneden lopen en had overal begeleiding bij nodig. Ik ben best wel slank, maar ik had een soort kangoeroe hangbuik. Heel apart, ja…

Giovanni was 2 dagen na de bevalling nog steeds bij ons, zonder gerookt of geblowed te hebben. Ik begon het aan hem te merken. Hij was snel opgefokt als Yennity huilde en hij klaagde constant dat hij zo moe was. Wanneer er familie op kraamvisite kwam bleef hij vaak in bed liggen. Zelfs wanneer de verloskundige vroeg of hij wilde helpen opruimen, weigerde hij dat. “Ik ben kapot, ik wil nog even slapen”. Alsof hij de gene was die net een bevalling van meer dan 15 uur achter de rug had… Zucht. Het ergste was dat ik het altijd voor hem opnam. Als hij wilde slapen zei ik tegen de verloskundige dat hij best nog wel even een uurtje mocht blijven liggen.

De derde dag werd het Giovanni te veel. Hij wilde ’s avonds laat naar de coffeeshop om de hoek om sigaretjes te kopen. Hij had enorm nicotine gebrek, zei hij. Op dat moment kwam mijn moeder binnen. Oei, mijn moeder wist alles van Giovanni en alles van wat er tussen mij en hem gebeurd was. Ze geloofde niet dat hij even naar de coffeeshop zou gaan en alleen sigaretjes zou gaan halen. Giovanni, verslaafd aan wiet en aan het afkicken, gaat sigaretjes kopen in de coffeeshop? Yeah right.
“Sorry, ik vind dit geen goed idee. Je bent in mijn huis. Het geeft mij geen fijn gevoel als jij nu naar de coffeeshop gaat en daarna weer bij mij naar binnen komt.”
Ik weet nog goed dat ik het vreselijk vond en niet begreep waar mijn moeder zich mee bemoeide. Maar nu ik er achteraf over nadenk, snap ik haar donders goed. Als mijn dochter later in dezelfde situatie als mij zou zitten, zou ik ook niet willen dat haar verslaafde vriend ’s avonds laat naar de coffeeshop zou gaan en even later zo stoned als een kanarie weer bij mij in huis zou komen en in bed zou kruipen bij mijn dochter.
Giovanni was woest. Hij stormde naar boven mijn kamer in en schreeuwde dat hij terug ging naar Utrecht. Arme baby Yen, zo klein als ze was, had heel wat geschreeuw te verduren gehad.
“Dit is niet normaal! Iedereen is fucking helemaal gek geworden! Ik wil godverdomme naar de coffeeshop, ik heb al 3 fucking dagen geen normaal sigaretje kunnen roken! Ik ga Lotte, ik trek dit niet meer! Je moeder is mijn fucking moeder niet!”
Ik denk dat ik nog nooit zoveel heb gehuild in mijn leven als toen. Het was niet eens huilen, het was krijsen. Heel hysterisch en totaal in paniek. Ik denk dat het de druppel was, ik had me zo groot gehouden. Ik had het zó vaak voor hem opgenomen en hem geprobeerd te beschermen, wat juist totaal tegenwerkte.
“Je laat mij alleen met de baby! Je bent de vader en moet bij ons blijven!” ik probeerde hem om te praten maar hij was vastberaden. Hij pakte zijn tas en vertrok diep in de nacht richting Utrecht.

Lees de volgende keer verder!

Mijn leven als tienermoeder deel 25

puffen

Het gebeurde wel vaker dat wanneer er iets vervelends was gebeurd tussen Giovanni en mij, Giovanni erg zijn best deed om er voor mij te zijn. Uit deze kleine geluksmomenten haalde ik dan ook genoeg voldoening om het nog uit te houden samen met Giovanni, hoe gek dat ook klinkt. Ik kon voor mijn gevoel gewoon niet anders op dat moment.

Giovanni kwam langs en we gingen samen naar mijn oude buurvrouw om een pufcursus te gaan volgen. Tja, dat moest ook gebeuren natuurlijk. We huppelden vrolijk naar binnen en onder het genot van een kopje thee luisterden we naar mijn buurvrouw.
‘Oké, Giovanni, ga maar achter haar zitten met je benen wijd en Lotte ga jij maar tussen zijn benen zitten, achterover leunend.’ Iets wat ongemakkelijk deed ik wat mijn buurvrouw mij vroeg.
‘Prima jongens, luister goed. Ik ga jullie een makkelijk puf-liedje leren zodat –wanneer het echte feest straks begint- het puffen jou een stuk makkelijker afgaat Lotte.’
Ik moest mijn lach constant inhouden. Daar zaten we dan, 2 pubers druk aan het puffen. Mijn buurvrouw deed reuze fanatiek mee. ‘Goed zo jongens, wat kunnen jullie het goed! Door de neus in, door de mond uit, huppa nog een keer!’

Het voelde wel als een verlichting dat ik de pufcursus had gedaan. Ik wilde eigenlijk onvoorbereid aan mijn bevalling beginnen, waarschijnlijk omdat ik het allemaal veelte spannend vond. Ook wilde ik in het ziekenhuis gaan bevallen, zodat wanneer er iets mis zou gaan er gelijk hulpmiddelen ingezet konden worden.

Giovanni en ik hadden het die avond over onze toekomstige baby die elk moment geboren zou kunnen worden, want ik was een week overtijd.
Ik was nog steeds stapelverliefd op Giovanni. Niet alleen omdat ik het bijzonder vond dat we samen een kindje zouden krijgen, maar vooral omdat ik me door het ‘trekken afstoten’ wat Giovanni onze hele relatie deed, geheel afhankelijk voelde van hem. Wanneer hij lief voor me was en zijn best deed, was ik het gelukkigste meisje op de hele wereld. Wanneer hij zich vervelend gedroeg, leek het alsof mijn wereld zwart was en kon ik niets anders dan huilen en hopen dat het zo snel mogelijk weer goed zou gaan.

Volgende keer: Ik sloot haar in mijn armen…