Mijn leven als tienermoeder deel 34

mama en yennity
Elke dag wanneer Giovanni ging werken, was ik druk bezig met het huishouden en het zorgen voor mijn dochter. Dat was best een klus hoor. Dat verwacht je misschien niet, maar je bent constant druk met van alles en nog wat. En niet te vergeten mijn grote rugzak met nare gedachten van de afgelopen tijd die afentoe ook even open werd getrokken zonder dat ik dit wilde. Erge dingen wegstoppen kon ik wel, maar je krijgt er op den duur toch last van.
Ik kon zo intens genieten wanneer ik alleen was met mijn dochter. Haar lekker in badje doen, eten geven, verzorgen en tegen haar kletsen.

Giovanni was weer begonnen met afkicken en had een aantal dagen niet geblowed. Het ging over het algemeen wel oke met hem, want hij was altijd ontzettend opgewekt als hij niet geblowed had. Giovanni was zichzelf niet wanneer hij had geblowed. En wanneer hij een langere tijd niet rookte, voelde hij zich neerslachtig en kwamen er bepaalde gevoelens naar boven die hij onderdrukte door opnieuw te gaan blowen. Dat was als het ware zijn overlevingsmechanisme om om te gaan met nare gevoelens die hij had opgelopen door nare dingen die hij mee gemaakt had.

Een paar dagen later vond ik een zakje wiet onder zijn kleding en besloot het te verstoppen. Toen Giovanni op een avond terug kwam van zijn werk en erachter kwam dat zijn zakje wiet niet  meer lag waar het zou moeten liggen, flipte hij totaal. “Waar is mijn fucking wiet, Lotte? Ik heb fucking 4 dagen niet gesmoked! Beter voor je dat je mij binnen nu en 2 tellen die wiet geeft, ik zweer het!!”
Wauw, ik kan me zijn gezicht nog zo goed herinneren. Alsof hij buiten zichzelf keerde, totaal hopeloos en in paniek. Ik zei dat ik teleurgesteld was en dat ik had gehoopt hij nu toch echt een keer zou stoppen. Ik was opgelucht dat ik het zakje wiet niet in de prullenbak had gedondert, want dan was er nu echt stront aan de knikker.

Lees volgende week verder!

Advertenties

Mijn leven als tienermoeder deel 33

mamsie

Het leek te mooi om waar te zijn.

Yennity was 2 maanden en Giovanni was de laatste tijd erg lief en rustig. Hij zei dan zulke lieve dingen en legde altijd hele  liefdesverklaringen af. Ook beloofde hij me echt te gaan veranderen. Hij zei dat hij gestopt was met blowen en hij had werk aangeboden gekregen. Hij wilde echt een nieuwe start voor zijn gezinnetje. Het kwam altijd zo gemeend over, met zo ontzettend veel beloftes dat ik er keer op keer intrapte. Ik wilde hoe dan ook dat wij er samen als ouders van Yennity uit zouden komen.
We kregen een mooie kans aangeboden: we mochten tijdelijk samen in het huis van zijn zus wonen. Zijn zus zou tijdelijk bij haar moeder logeren. Waarom ik toen die keuze heb gemaakt om samen te gaan wonen was voor mij toen eigelijk heel makkelijk, ik wilde (hoe stom ook) bij Giovanni zijn. Ik denk dat alleen de meisjes die in dezelfde situatie als mij hebben gezeten, mij begrijpen. Ik was eigenlijk een soort van afhankelijk geworden van hem en hij had mij totaal in zijn macht. Ook kon ik hem voor mijn gevoel op die manier ‘controleren’, door bij hem in de buurt te blijven en er zo voor proberen te zorgen dat hij geen dingen deed waarvan hij mij zou kwetsen. Volkomen zinloos natuurlijk.

Ik pakte al mijn spullen in en mijn vader bracht mij en Yennity naar Lunetten. Het was een klein huisje. Een piepkleine woonkamer met een klein keukenblokje erin. Op de gang was een kleine badkamer en er was geen slaapkamer, dus het bed stond in een hoek van de woonkamer. Yennity’s bedje stond aan ons voeteneind. Giovanni had gezegd dat ik het huisje maar een beetje eigen moest maken, zodat ik me thuis voelde. Ik had spulletjes gekocht en had overal foto’s van ons gezin neergezet. Het voelde heerlijk om vrij te zijn, me niet te hoeven verantwoorden naar mijn ouders als ik ergens naartoe ging, zelf bepalen wat ik wilde eten, zelf koken, wassen. Ik was echt toe aan vrijheid als jonge mama. Ik weet nog heel goed dat ik me weleens schaamde wanneer ik als jonge mama, mijzelf ‘mama’noemde tegen Yennity. Ik was gewoon echt zelf nog een kind met sommige dingen, en dat gevoel werd versterkt doordat ik nog bij mijn ouders woonde. Pas toen ik mijn eerste voet over de drempel van mijn tijdelijke huisje had gezet, voelde ik me een volwassen moeder.

Die avond ging het eigelijk gelijk mis. Giovanni moest werken en ik was dus voor het eerst alleen thuis met mijn kleine meid. Ik was eigelijk alleen maar druk geweest met het inrichten van mijn spulletjes en mijn spullen uitpakken, om de 3 uur voeden, en afentoe even rusten. Het was half 7 ’s avonds toen Giovanni thuis kwam van zijn werk. Hij leek opgefokt. “Wat heb je gekookt?” vroeg hij en keek me vragend aan, terwijl hij de deksel van de pan die nog niet op het vuur stond omhoog deed.  “Helemaal vergeten, sorry , ik was zo druk met alles.” Giovanni ging compleet door het lint. “Je zit godverdomme de hele dag thuis niks te doen en je hebt niet eens gekookt! Ik heb de hele dag hard gewerkt en heb honger, dan is het toch logisch dat je rond dit tijdstip wat eten klaar maakt? Ik hoop niet dat dit altijd zo gaat zijn, want dan ga je maar snel weer terug naar je ouders.” Ik slikte en dacht na. ‘Het was inderdaad best wel lullig van mij dat ik niet voor hem gekookt had en het was terecht dat hij zo boos was, want hij had zo hard gewerkt. Arme jongen.’
Die gedachtes van toen wekken nu honderden vragen bij me op. ‘Waarom dacht ik zo?’

*Bovenstaande foto werd gemaakt in het huisje in Lunetten.

Lees volgende week verder!

Mijn leven als tienermoeder deel 32

Wondertje.. kl
Zie hier ‘mijn leven als tienermoeder deel 31’

 Vervolg
Op dat moment hoorde ik voetstappen van onder aan de trap en mijn moeder begon te roepen. “Er wordt niet geschreeuwd in mijn huis tegen mijn dochter, Giovanni! Ik wil dat je naar huis gaat!”
Ik weet nog zo goed dat ik de situatie op dat moment erg lastig vond. Ik was natuurlijk bang dat Giovanni weer naar huis zou gaan, ik hem kwijt zou raken, of hij boos zou worden. Achteraf ben ik mijn moeder erg dankbaar en heb ik mij erg gesteund gevoeld door haar reactie. Ze pikte het niet dat hij zo te keer ging tegen mij, haar dochter in haar huis, in bijzijn van haar kleindochter. En terecht. Giovanni was zo boos dat hij mijn moeder uitschold en haar bijna omver liep op de trap. Als ik hier aan terug denk kan ik mij nog steeds erg boos voelen. En dan denk ik: ‘hoe heb ik al die dingen in godsnaam kunnen pikken?’

Hoewel ik me nog steeds erg verdrietig voelde, bloeide ik op als jonge moeder. Ik kon zo genieten van dat kleine mensje. Ik weet nog dat ik met haar op schoot zat en ze me met grote ogen aankeek. Ik vertelde haar dat papa er niet was maar dat hij wel weer terug zou komen. Hoe klein ze ook was, ze lachte naar me en keek me aan alsof ze me begreep. Ik zal dat beeld nooit meer vergeten. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat kinderen alles meekrijgen, hoe klein ze ook zijn. Ze voelen bepaalde dingen heel goed aan. Als er veel negatieve energie is, voelt een baby dat. Zelfs in de buik.

Lees de volgende keer verder!

Mijn leven als tienermoeder deel 30

De AllerMooiste

“Goedemorgen Lotte, gefeliciteerd!”
Mijn ouders, broertjes en de kraamverzorgster stonden aan mijn bed. Ik was erg moe na het drama van gister, maar was blij om mijn familie te zien. Ik was jarig! En wie kan er nou meer wensen dan een prachtige, gezonde dochter? Ze kwamen aan de rand van mijn bed zitten en zongen een liedje. Ik kon weer een klein beetje glimlachen.

Die middag ging ik weer oefenen met borstvoeding geven. Mijn tepels waren inmiddels helemaal kapot van allerlei kloofjes, maar dat kon me niet veel schelen. Ik wilde hoe dan ook mijn kind groot brengen met natuurlijke moedermelk. De kraamverzorgster kwam om me te helpen. De dagen hiervoor had Yennity wel wat gedronken, maar het ging niet super. Ik was urenlang bezig om haar goed aan te leggen. Ook sliep Yennity slecht ’s nachts. Ik heb echt uren met haar in mijn handen door mijn kamer gelopen om haar rustig proberen te krijgen. Ook mijn moeder, en zelfs mijn vader met zijn drukke baan omdat mijn moeder het op een gegeven moment ook niet meer trok, hielpen mij erbij. Ik kan me nog goed herinneren hoe mijn vader hopeloos rondjes liep door mijn kamer met Yennity in zijn armen zodat ik wat uurtjes kon slapen. Ik krijg er nog steeds tranen van in mijn ogen. Ze hebben echt zo ontzettend veel voor mij en Yennity gedaan, ik kan mij geen betere ouders wensen.

Ik weet nog dat ik Yennity pakte en probeerde haar voor de 100ste keer opnieuw aan te leggen. En ineens lukte het me. Ik was ontzettend trots. De kraamverzorgster stond versteld. “Nu je vriend weg is, gaat het ineens stukken beter.” Ze had gelijk. Alles ging beter. De band tussen mij en Yennity werd sterker.


Lees de volgende keer verder!

Mijn leven als tienermoeder deel 28

DSCN0110

Om 16:15 zei Joke dat ik op bed moest gaan liggen, en mocht beginnen met persen. Giovanni werd wakker uit zijn winterslaap en kwam naast me liggen. “Hou jij haar ene been stevig vast, Giovanni, en Carlien jij haar andere been.” Joke legde allerlei papieren op mijn bed onder mijn billen en ik kreeg een koude washand op mijn voorhoofd. Wat voelde dat heerlijk! “Goed luisteren, Lotte, wanneer ik het zeg, mag je gaan persen. Hoor je dat?” Ik knikte. Ik was bang om te persen. Bang door de verhalen die ik gelezen en gehoord had. Maar toen dacht ik aan de woorden van Joke.” Laat alles over je heen komen. Denk niet na bij de dingen die er gebeuren. Concentreer je op wat ik je zeg, en de rest is niet belangrijk. “Je mag persen, Lotte.” Met al mijn kracht begon ik te persen. Een heel vreemd gevoel. Het voelt als poepen, maar dan anders. Alsof je al je ingewanden eruit aan het persen bent of zo. Ik vond het een heel vervelend, beangstigend gevoel. Ik raakte uit mijn concentratie omdat Giovanni mijn been niet goed vast hield. “Hou mijn been beter vast!” schreeuwde ik. En ja hoor, toen kwam het: de oerkreet waar menig mens het over had gehad. Er kwam een enorme kreet vanuit mijn allerkleinste teen waar zelfs ik op dat moment van schrok. Gelukkig had ik niet veel tijd om er te lang bij stil te staan.
“Nog even, Lotte. Puffen, en weer verder gaan. Ik zie al een bos lange zwarte haartjes.” Mijn moeder schreeuwde. “Persen Lot, ik zie haartjes! Ja ik zie haartjes!”
Toen kon het voor mij niet meer stuk. Ik pufte nog één keer bijna de longen uit mijn lijf. “Bijna, bijna! Ja Lot, daar komt ze!” En ja hoor, eerst het hoofdje en toen het lijfje. Een klein, warm meisje werd op mijn buik gelegd. Ik sloot haar in mijn armen. Ze begon gelijk hard te huilen. Ze werd gewogen en de verloskundige trok kleertjes bij haar aan. Mijn moeder was in tranen en Giovanni kon het maar nauwelijks beseffen. Vanaf nu, 17 november 2008 om 17:07 uur, waren wij papa en mama geworden van een prachtig, gezond meisje: Yennity.

Op de foto zie je pasgeboren Yennity met mijn broertje. Te cute! Lees de volgende keer verder over mijn leven als kersverse moeder.

Video

Song – Superheld

wauw

Dit nummer moet élke jonge alleenstaande moeder luisteren. Ik heb echt een paar tranen gelaten toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Ik ben nu natuurlijk niet meer helemaal een alleenstaande moeder, want heb een relatie met mijn vriend Joost die me zoveel als hij kan helpt, maar we wonen door omstandigheden nog niet samen dus doe ik grotendeels toch nog alles alleen. Het nummer geeft me kracht als ik het even moeilijk heb.

Klik hier:
https://www.youtube.com/watch?v=mUjECMRjYV0

“Zij doet alles op haarzelf, haar huur en haar werk,
voor haar kleine zorgen, maar toch blijf ze sterk.
De vader speelt geen rol, die denkt liever aan zichzelf.
Een alleenstaande; vraag niet hoe ze het verwerkt.
Haar kleine moet naar school met kleding zonder merk,
maar hij heeft het warm dus het wordt niet opgemerkt.
Geen gestuukte muren in haar huis, gewoon verf.
Met een boterham voor kleine, geen snoepjes maar wat crackers.
Een part-time baan, maar zeker beter dan niets!
Ze haalt haar kleine weer van school, geen auto wel een fiets.
’T is haar manier van overleven, ’s avonds is er eten.
Al zou je denken van niet, toch zijn ze tevreden!
Materialisme is niet voor hun wat geld…
Gezondheid en liefde, dat is wat telt.
Ze wordt vaak bekritiseerd, maar wat je ook vermeld;
In haar kleine’s ogen, is mama een held!

Ze geeft niet op, ze speelt niet.
Ze staat áltijd klaar voor haar baby.
Weinig centen, maar dat geeft niet..
Toch is ze altijd daar, zij is een superheld.
In de ogen van haar kleine; wat nodig is maakt ze mogelijk met weinig
Steun en toeverlaat, en altijd staat ze klaar als een superheld.

Een doorzetter als die vrouwen in die actiefilms.
Nog zo jong, maar zo zelfstandig is ze.
Abortus is wat de mensen haar toen adviseerde,
maar zij bewijst dat mensen zich kunnen vergissen.
Vastbesloten om te vechten.
Geen instanties nodig, niemand hoeft te helpen.
Een superheld, dus zelf zal ze het redden.
Het is jij tegen de wereld, mama zet de boel op stelten.
En spijt hebben van vroeger, ja dat is te laat..
weinig tijd voor haarzelf en dat vindt ze naar.
Soms is ze boos op de vader en dan voelt ze haat.
Maar hoe dan ook zet ze haar kind op de eerste plaats.
Stevig gebouwd, maar ze heeft het niet breed.
Dezelfde cent wordt met een helder geweten besteed.
Ze leert haar kind de waarde kennen van waardering,
zij weet dat niks meer waard is dan de liefde die mama je geeft.”

Mijn leven als tienermoeder deel 27

bevallen

De krampen werden heftiger. Liggen kon absoluut niet meer, dat kostte me teveel moeite. Ik sprong onder de douche en hield de warme straal van de douche tegen mijn buik. Mijn moeder had Giovanni gebeld. Hij had van te voren geregeld dat Hicham hem zou brengen, ook als het midden in de nacht was. Hij wilde hoe dan ook bij de bevalling zijn. Na een halfuur stond hij bij me onder de douche om de weeën op te vangen. Stukje bij beetje werden de weeën heftiger. Ik moest een manier zoeken om te puffen. Eigenlijk deed ik maar wat.. Ik werd gek van de pijn en hing met mijn hele gewicht aan Giovanni’s nek. Zo werd de pijn iets dragelijker, voor hoever het dragelijk kan zijn.

Na een aantal uur onder de douche gestaan te hebben was het inmiddels al 9 uur ’s ochtends. De verloskundige kwam langs om te kijken hoeveel ontsluiting ik zou hebben. 10 cm. Ze besloot later terug te komen. Ik probeerde in bed te liggen, maar de enige manier waardoor ik de weeën nog enigszins op kon vangen was onder de douche.
Giovanni was inmiddels begonnen met zijn bekende klaag momentjes. ‘Hij was zó moe en had nauwelijks geslapen…’ Het ging toen gelukkig mijn ene oor in en de andere oor uit, ik was veelte moe en geconcentreerd bezig om ernaar te luisteren. Het ging vandaag alleen om mij en de baby.

De weëen waren nauwelijks meer te houden. Ik schreeuwde van de pijn. De verloskundige was gekomen en mijn moeder had mij op een stoel gezet. Ze masseerde mijn onderrug, uren lang. Het was 15:00 uur ’s middags en Giovanni was inmiddels in een diepe slaap gevallen. Van de enorme pijn moest ik een paar keer flink overgeven. Ik wist even niet meer wat ik moest doen. Kon ik dit nog wel? Het was te heftig en de pijn was ondraaglijk. Op de achtergrond hoorde ik luid gesnurk. Moest dat nu?! Net op het hoogtepunt van mijn bevalling? Eigenlijk was het te erg voor woorden wat er op dat moment gebeurde. Je vriendin staat op het punt om te bevallen, je schoonmoeder neemt jouw taken over, en je besluit maar even een heerlijk tukkie te gaan doen…

Wil je weten hoe mijn bevalling afliep? Lees volgende week verder!