Mijn leven als tienermoeder deel 33

mamsie

Het leek te mooi om waar te zijn.

Yennity was 2 maanden en Giovanni was de laatste tijd erg lief en rustig. Hij zei dan zulke lieve dingen en legde altijd hele  liefdesverklaringen af. Ook beloofde hij me echt te gaan veranderen. Hij zei dat hij gestopt was met blowen en hij had werk aangeboden gekregen. Hij wilde echt een nieuwe start voor zijn gezinnetje. Het kwam altijd zo gemeend over, met zo ontzettend veel beloftes dat ik er keer op keer intrapte. Ik wilde hoe dan ook dat wij er samen als ouders van Yennity uit zouden komen.
We kregen een mooie kans aangeboden: we mochten tijdelijk samen in het huis van zijn zus wonen. Zijn zus zou tijdelijk bij haar moeder logeren. Waarom ik toen die keuze heb gemaakt om samen te gaan wonen was voor mij toen eigelijk heel makkelijk, ik wilde (hoe stom ook) bij Giovanni zijn. Ik denk dat alleen de meisjes die in dezelfde situatie als mij hebben gezeten, mij begrijpen. Ik was eigenlijk een soort van afhankelijk geworden van hem en hij had mij totaal in zijn macht. Ook kon ik hem voor mijn gevoel op die manier ‘controleren’, door bij hem in de buurt te blijven en er zo voor proberen te zorgen dat hij geen dingen deed waarvan hij mij zou kwetsen. Volkomen zinloos natuurlijk.

Ik pakte al mijn spullen in en mijn vader bracht mij en Yennity naar Lunetten. Het was een klein huisje. Een piepkleine woonkamer met een klein keukenblokje erin. Op de gang was een kleine badkamer en er was geen slaapkamer, dus het bed stond in een hoek van de woonkamer. Yennity’s bedje stond aan ons voeteneind. Giovanni had gezegd dat ik het huisje maar een beetje eigen moest maken, zodat ik me thuis voelde. Ik had spulletjes gekocht en had overal foto’s van ons gezin neergezet. Het voelde heerlijk om vrij te zijn, me niet te hoeven verantwoorden naar mijn ouders als ik ergens naartoe ging, zelf bepalen wat ik wilde eten, zelf koken, wassen. Ik was echt toe aan vrijheid als jonge mama. Ik weet nog heel goed dat ik me weleens schaamde wanneer ik als jonge mama, mijzelf ‘mama’noemde tegen Yennity. Ik was gewoon echt zelf nog een kind met sommige dingen, en dat gevoel werd versterkt doordat ik nog bij mijn ouders woonde. Pas toen ik mijn eerste voet over de drempel van mijn tijdelijke huisje had gezet, voelde ik me een volwassen moeder.

Die avond ging het eigelijk gelijk mis. Giovanni moest werken en ik was dus voor het eerst alleen thuis met mijn kleine meid. Ik was eigelijk alleen maar druk geweest met het inrichten van mijn spulletjes en mijn spullen uitpakken, om de 3 uur voeden, en afentoe even rusten. Het was half 7 ’s avonds toen Giovanni thuis kwam van zijn werk. Hij leek opgefokt. “Wat heb je gekookt?” vroeg hij en keek me vragend aan, terwijl hij de deksel van de pan die nog niet op het vuur stond omhoog deed.  “Helemaal vergeten, sorry , ik was zo druk met alles.” Giovanni ging compleet door het lint. “Je zit godverdomme de hele dag thuis niks te doen en je hebt niet eens gekookt! Ik heb de hele dag hard gewerkt en heb honger, dan is het toch logisch dat je rond dit tijdstip wat eten klaar maakt? Ik hoop niet dat dit altijd zo gaat zijn, want dan ga je maar snel weer terug naar je ouders.” Ik slikte en dacht na. ‘Het was inderdaad best wel lullig van mij dat ik niet voor hem gekookt had en het was terecht dat hij zo boos was, want hij had zo hard gewerkt. Arme jongen.’
Die gedachtes van toen wekken nu honderden vragen bij me op. ‘Waarom dacht ik zo?’

*Bovenstaande foto werd gemaakt in het huisje in Lunetten.

Lees volgende week verder!

Video

Song – Superheld

wauw

Dit nummer moet élke jonge alleenstaande moeder luisteren. Ik heb echt een paar tranen gelaten toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Ik ben nu natuurlijk niet meer helemaal een alleenstaande moeder, want heb een relatie met mijn vriend Joost die me zoveel als hij kan helpt, maar we wonen door omstandigheden nog niet samen dus doe ik grotendeels toch nog alles alleen. Het nummer geeft me kracht als ik het even moeilijk heb.

Klik hier:
https://www.youtube.com/watch?v=mUjECMRjYV0

“Zij doet alles op haarzelf, haar huur en haar werk,
voor haar kleine zorgen, maar toch blijf ze sterk.
De vader speelt geen rol, die denkt liever aan zichzelf.
Een alleenstaande; vraag niet hoe ze het verwerkt.
Haar kleine moet naar school met kleding zonder merk,
maar hij heeft het warm dus het wordt niet opgemerkt.
Geen gestuukte muren in haar huis, gewoon verf.
Met een boterham voor kleine, geen snoepjes maar wat crackers.
Een part-time baan, maar zeker beter dan niets!
Ze haalt haar kleine weer van school, geen auto wel een fiets.
’T is haar manier van overleven, ’s avonds is er eten.
Al zou je denken van niet, toch zijn ze tevreden!
Materialisme is niet voor hun wat geld…
Gezondheid en liefde, dat is wat telt.
Ze wordt vaak bekritiseerd, maar wat je ook vermeld;
In haar kleine’s ogen, is mama een held!

Ze geeft niet op, ze speelt niet.
Ze staat áltijd klaar voor haar baby.
Weinig centen, maar dat geeft niet..
Toch is ze altijd daar, zij is een superheld.
In de ogen van haar kleine; wat nodig is maakt ze mogelijk met weinig
Steun en toeverlaat, en altijd staat ze klaar als een superheld.

Een doorzetter als die vrouwen in die actiefilms.
Nog zo jong, maar zo zelfstandig is ze.
Abortus is wat de mensen haar toen adviseerde,
maar zij bewijst dat mensen zich kunnen vergissen.
Vastbesloten om te vechten.
Geen instanties nodig, niemand hoeft te helpen.
Een superheld, dus zelf zal ze het redden.
Het is jij tegen de wereld, mama zet de boel op stelten.
En spijt hebben van vroeger, ja dat is te laat..
weinig tijd voor haarzelf en dat vindt ze naar.
Soms is ze boos op de vader en dan voelt ze haat.
Maar hoe dan ook zet ze haar kind op de eerste plaats.
Stevig gebouwd, maar ze heeft het niet breed.
Dezelfde cent wordt met een helder geweten besteed.
Ze leert haar kind de waarde kennen van waardering,
zij weet dat niks meer waard is dan de liefde die mama je geeft.”

Mijn leven als tienermoeder deel 27

bevallen

De krampen werden heftiger. Liggen kon absoluut niet meer, dat kostte me teveel moeite. Ik sprong onder de douche en hield de warme straal van de douche tegen mijn buik. Mijn moeder had Giovanni gebeld. Hij had van te voren geregeld dat Hicham hem zou brengen, ook als het midden in de nacht was. Hij wilde hoe dan ook bij de bevalling zijn. Na een halfuur stond hij bij me onder de douche om de weeën op te vangen. Stukje bij beetje werden de weeën heftiger. Ik moest een manier zoeken om te puffen. Eigenlijk deed ik maar wat.. Ik werd gek van de pijn en hing met mijn hele gewicht aan Giovanni’s nek. Zo werd de pijn iets dragelijker, voor hoever het dragelijk kan zijn.

Na een aantal uur onder de douche gestaan te hebben was het inmiddels al 9 uur ’s ochtends. De verloskundige kwam langs om te kijken hoeveel ontsluiting ik zou hebben. 10 cm. Ze besloot later terug te komen. Ik probeerde in bed te liggen, maar de enige manier waardoor ik de weeën nog enigszins op kon vangen was onder de douche.
Giovanni was inmiddels begonnen met zijn bekende klaag momentjes. ‘Hij was zó moe en had nauwelijks geslapen…’ Het ging toen gelukkig mijn ene oor in en de andere oor uit, ik was veelte moe en geconcentreerd bezig om ernaar te luisteren. Het ging vandaag alleen om mij en de baby.

De weëen waren nauwelijks meer te houden. Ik schreeuwde van de pijn. De verloskundige was gekomen en mijn moeder had mij op een stoel gezet. Ze masseerde mijn onderrug, uren lang. Het was 15:00 uur ’s middags en Giovanni was inmiddels in een diepe slaap gevallen. Van de enorme pijn moest ik een paar keer flink overgeven. Ik wist even niet meer wat ik moest doen. Kon ik dit nog wel? Het was te heftig en de pijn was ondraaglijk. Op de achtergrond hoorde ik luid gesnurk. Moest dat nu?! Net op het hoogtepunt van mijn bevalling? Eigenlijk was het te erg voor woorden wat er op dat moment gebeurde. Je vriendin staat op het punt om te bevallen, je schoonmoeder neemt jouw taken over, en je besluit maar even een heerlijk tukkie te gaan doen…

Wil je weten hoe mijn bevalling afliep? Lees volgende week verder!

Mijn leven als tienermoeder deel 24

britse-gevangenis-raakt-sleutelbos-kwijt-id2182833-1000x800-n

Het weekend was voorbij. En ook mijn blije gevoel was verdwenen en omgeslagen in wanhoop en zorgen. Ik kon niet meer genieten van de heerlijke groene appels waar ik zo verslaafd aan was tijdens mijn zwangerschap en ook mijn ontbijt en avondeten sloeg ik over. Wat voelde ik mij ellendig. (en wat deed ik mijzelf in godsnaam aan…)

Toen ik naar boven liep en de deur van mijn kamer open wilde doen trilde mijn telefoon in mijn trainingsbroek. Mijn ogen werden groot en mijn hart begon sneller te slaan. Alsjeblieft, laat het hem zijn!
‘Hey, met Giovanni’
Ik was zo verschrikkelijk boos, maar natuurlijk hield ik me in. “Waar was je? Waarom heb je niks laten horen?” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Luister Lotte, ik kan er niet teveel over vertellen, maar ik heb vast gezeten.’ Na alle leugens die ik de afgelopen tijd van Giovanni te horen had gekregen, geloofde ik geen bal van wat hij zei. Alsof je je familie niet even op de hoogte mag houden van het feit dat je in de gevangenis zit?
Ik zei tegen hem dat ik vreselijk ongerust was en dat ik het heel erg vond dat hij niet even iets had laten horen. Hij zei dat hij me begreep en het de volgende keer anders zou doen. Waar hij naar zijn zeggen voor vastgezeten had, weet ik niet meer. Zo boeiend was het blijkbaar niet. Ik weet zeker dat het gewoon een smoes was en hij bij één van zijn chickies was.

De bevalling nadert! Wil jij weten hoe dit verder ging? Lees de volgende keer verder!

Mijn tweede zwangerschap

IMAG1506[1]

Zoals de meesten van jullie weten ben ik op dit moment ruim 28 weken (wat gaat dat hard!) zwanger van mijn tweede kindje. Ik zal hierover wat meer vertellen ❤

Toen Joost en ik elkaar net leerden kennen ging onze relatie niet altijd over rozengeur en maneschijn. We hielden echt ontzettend veel van elkaar, maar we begrepen elkaar vaak niet wat leiden tot ruzie. Joost heeft altijd een kinderwens gehad en had vanaf het begin een enorme klik met mijn dochter Yennity. Ook is Joost 10 jaar ouder als ik, wat betekende dat het voor hem enorm kriebelde om ook aan kinderen te beginnen.

Helaas moest ik er op dat moment niets van weten. Onze relatie was natuurlijk niet stabiel, maar ik vond de zorg over één kind ook meer dan genoeg. Ik kon het er gewoonweg niet bij hebben. Bij het denken alleen al brak het zweet me uit. Weer die poepluiers? Wéér slapeloze nachten? No fucking way!
Ik vond het ook erg lastig dat mijn kindje dan van een ‘tweede vader’ zou zijn. Straks liep onze relatie toch op de klippen en dan zat ik daar als alleenstaande moeder met 2 kinderen, van 2 verschillende vaders! Ik zag het helemaal voor me. Klopte papa 1 aan om zijn dochter op te halen op vrijdagmorgen en op zaterdagmorgen stond papa 2 voor de deur om zijn kind op te halen. Geen haar op mijn hoofd. De komende 5, 6, misschien zelfs 7 jaar niet.

En jahwel, waar ik bang voor was gebeurde: Joost en ik gingen uit elkaar. Voorgoed. We hadden geen afscheid van elkaar genomen en gingen allebei door met ons leven. Bikkelhard, alsof we elkaar niet misten. Maar zoals ik in een eerder stuk schreef: stiekem misten we elkaar verschrikkelijk. Zo erg dat het uiteindelijk pijn begon te doen.
Na keihard uit elkaar te zijn getrokken, renden we na ruim 4 maanden als twee verliefde pubertjes in elkaars armen. Beiden positief veranderd. En verliefd dat we waren. Het voelde gewoon helemaal goed.

En ja, toen begon het. De kriebels die veel vrouwen kennen. De ‘moeder kriebels’. Of de 'dikke buik kriebels'.
Het leek me stiekem ineens geweldig om na 5 jaar opnieuw zwanger te worden. Joost en ik hadden er na onze break-up beiden vertrouwen in dat wij twee samen horen. En tja, dan gaan er toch gevoelsmatig dingen veranderen. Echt, die break-up heeft ons allebei zo goed gedaan. De poepluiers en gebroken nachten interesseerde me opeens geen hol meer. Weer die poepluiers? Graag zelfs! Een broertje of zusje voor Yen… wat gunde ik haar dat! Alle kindjes uit haar klas hadden een broertje of zusje, natuurlijk had zij het er ook regelmatig over. Door het gekriebel in mijn buik wist ik het zeker: ik wilde weer moeder worden, samen met Joost. En was dat even boffen: Joost dacht daar precies hetzelfde over. Ondanks dat hij er net als mij vóórdat het uitging anders over was gaan denken. Het is allemaal wel in een sneltrein gegaan en op een bijzondere manier. Ik had in het begin moeite om met trots tegen anderen te zeggen dat ik weer zwanger was. Ik kreeg namelijk direct de vraag: ‘was het wel gepland?’ Het heeft even geduurd voordat ik met al mijn trots kon zeggen: ‘Ja, eigenlijk was het helemaal gepland.’

En daar zit ik nu, 28 weken later, met een dikke buik en een gelukkige glimlach op mijn gezicht. Ik verwacht in augustus mijn tweede kindje. En dit keer een zoon. Wauw, daar moest ik wel even aan wennen hoor, haha. Ik ben namelijk een echte ‘meisjes moeder’. Dat zegt ook iedereen.
Ik ben zelf echt een vrouw in alle opzichten en mijn dochter is echt het ‘roze-prinsessen-vlechten meisje met de roze jurkjes’ haha. Echt, zelfs op haar hemd moet een roze prinses staan. Wanneer ze een broek in plaats van een jurk aan moet begint ze te huilen. Ze vindt net als mama alléén de meiden dingen leuk. Ik kan daarom heerlijk met haar tutten, wat straks natuurlijk niet kan met mijn zoon. (ik verkleedde trouwens als klein meisje mijn broertjes altijd om tot vrouwen. Met hakjes, jurkjes en make-up. Mijn moeder heeft er nog een trauma van, haha. Dus nee, dat doe ik mijn zoon maar niet aan)

Joost daarentegen viel bijna flauw toen hij 2 balletjes op het beeldscherm van de echo voorbij zag komen. Hij heeft natuurlijk al twee vrouwen in zijn leven. (zowel mijn dochter en ik zijn extreem gevoelig, prinsesjes -als ik mijn vriend moet geloven- en ons huis staat vol met vrouwenspullen, alles heeft hij erbij cadeau gekregen, haha) hij vond het daarom extra speciaal om een zoon te krijgen. En daarbij is Joost juist weer een echte man in álle opzichten. Hij loopt nu al regelmatig de Bart Smit in om naar racebanen voor zijn zoon te kijken. Geloof me, wanneer wij zo’n racemonster in huis hebben, is papa meer aan het racen dan zijn zoon haha! ‘Papa, mag ik nu weer alsjeblieft? Je bent nu al 10 potjes achter elkaar geweest.’
‘Nee vriend, even wachten. Papa doet nog één rondje.’

Ik heb mezelf de tijd gegeven en ben er inmiddels helemaal gewend aan geraakt. Het lijkt me zó leuk om straks met mijn kleine man buiten te spelen of hem te zien spelen met zijn autootjes. En daarbij is een kind gewoon een kind natuurlijk. Dus prachtige tekeningen maken en mama helpen in de keuken zullen we samen veel gaan doen. Ik hou nu al heel veel van mijn zoon en kan niet wachten om hem in mijn armen te sluiten… twee kinderen, wat een zegen. ❤

Love,

Lotte

Zij deelt haar aangrijpende verhaal 7

tweeling

Mijn vriendin heeft al een aantal stukken van haar verhaal met ons gedeeld. Je kunt de voorgaande stukken gemakkelijk terugvinden aan de rechterkant van mijn blog onder ‘categoriën’ en ‘zij deelt haar verhaal’. Hieronder gaat haar verhaal verder. I am proud of you.

beautyby
Neem even een kijkje op haar Beauty-blog! www.beautybyjuly.nl

“De ochtend voor vertrek had ik bloedverlies. Ik raakte er lichtelijk van in paniek, maar de verloskundige had gezegd dat ik me niet druk hoefde te maken omdat dit wel vaker voor kwam tijdens de zwangerschap. Ik geloofde haar, en had er vertrouwen in dat het goed zou komen.
Timothy vertrok. De eerste paar dagen redde ik mezelf wel, maar na 3 dagen kreeg ik plotseling een heftige bloeding onder mijn werk. Ik was totaal in paniek en belde Timothy. Hij vond dat ik direct naar de verloskundige moest gaan om het te laten nakijken. Het gevoel dat het wel goed zou komen, was in één klap verdwenen. Ik vertrok in mijn eentje naar de verloskundige en ze besloten een echo te maken. Godzijdank, het hartje klopte nog. Ik was zo vreselijk opgelucht! “Je maakt me de gelukkigste vrouw van de hele wereld.” Zei ik met een stralende lach tegen mijn verloskundige. Echt, ik kon haar wel zoenen.
Ik belde direct mijn vriend en schoonmoeder en appte mijn moeder een foto van de echo.
Ik kon weer opgelucht ademhalen.

Er waren een aantal dagen verstreken. Ik was nu al 3 maanden zwanger. Door de bloedingen die ik tussentijds had gekregen stond ik onder controle bij de vreselijk lieve en begripvolle gynaecoloog (sarcastisch bedoelt, natuurlijk).
Uit controle moest ik af en toe een echo maken om te kijken hoe het met het kindje ging. Op de echo’s was te zien dat het hoogstwaarschijnlijk om een tweeling zou gaan. Wat een nieuws!”

Vervolg: vrijdagavond was het eindelijk zover, mijn vriend zou na een week lang zuipen en feesten thuis komen en we zouden samen naar de verloskundige gaan voor een echo.

Mijn leven als tienermoeder deel 23

IMG_6847

Mijn vader was er. Ik was verdrietig. Ik was bang dat als ik thuis zou komen ik teveel geconfronteerd zou worden met mijn verdriet. Ik gaf Giovanni een dikke knuffel en deed de deur achter me dicht.
Thuis voelde eigenlijk heel goed. Ik hoefde geen rekening te houden met sigarettenrook die ik in kon ademen, of een vechtpartij waarbij mijn baby in gevaar zou komen. Ik voelde me veilig bij mijn ouders en was blij dat ik weer terug was. Ik voelde me echt een moeder worden. Ik deed mijn eigen was, leerde koken en deed boodschappen. Mijn kamer transformeerde ik samen met mijn ouders tot een ‘mamakind-kamer’. Ik streek alle babykleertjes die ik de afgelopen maanden had gekregen en gekocht mooi glad en legde ze piek fijn in de commode neer. Mijn vader vond het zo leuk om te zien dat ik zo druk was met de voorbereidingen, en zelfs in de woonkamer stond te strijken met mijn dikke pens, dat hij er een paar foto’s van maakte. Voorheen was ik eigenlijk best wel slordig en niet geordend. Het interesseerde me niet zoveel dat er vies ondergoed (BAH!) naast mijn bed geslingerd lag en vieze sokken weken lang weg lagen te rotten in mijn wasmand. Vast herkenbaar voor veel pubermeisjes. Maar nu ik moeder zou gaan worden was ik echt het tegenovergestelde. ‘Nesteldrang’, ik begreep dat dat woord er het beste bij paste.

Volgende keer: Dit weekend zou Giovanni bij mij langskomen…