Mijn leven als tienermoeder deel 34

mama en yennity
Elke dag wanneer Giovanni ging werken, was ik druk bezig met het huishouden en het zorgen voor mijn dochter. Dat was best een klus hoor. Dat verwacht je misschien niet, maar je bent constant druk met van alles en nog wat. En niet te vergeten mijn grote rugzak met nare gedachten van de afgelopen tijd die afentoe ook even open werd getrokken zonder dat ik dit wilde. Erge dingen wegstoppen kon ik wel, maar je krijgt er op den duur toch last van.
Ik kon zo intens genieten wanneer ik alleen was met mijn dochter. Haar lekker in badje doen, eten geven, verzorgen en tegen haar kletsen.

Giovanni was weer begonnen met afkicken en had een aantal dagen niet geblowed. Het ging over het algemeen wel oke met hem, want hij was altijd ontzettend opgewekt als hij niet geblowed had. Giovanni was zichzelf niet wanneer hij had geblowed. En wanneer hij een langere tijd niet rookte, voelde hij zich neerslachtig en kwamen er bepaalde gevoelens naar boven die hij onderdrukte door opnieuw te gaan blowen. Dat was als het ware zijn overlevingsmechanisme om om te gaan met nare gevoelens die hij had opgelopen door nare dingen die hij mee gemaakt had.

Een paar dagen later vond ik een zakje wiet onder zijn kleding en besloot het te verstoppen. Toen Giovanni op een avond terug kwam van zijn werk en erachter kwam dat zijn zakje wiet niet  meer lag waar het zou moeten liggen, flipte hij totaal. “Waar is mijn fucking wiet, Lotte? Ik heb fucking 4 dagen niet gesmoked! Beter voor je dat je mij binnen nu en 2 tellen die wiet geeft, ik zweer het!!”
Wauw, ik kan me zijn gezicht nog zo goed herinneren. Alsof hij buiten zichzelf keerde, totaal hopeloos en in paniek. Ik zei dat ik teleurgesteld was en dat ik had gehoopt hij nu toch echt een keer zou stoppen. Ik was opgelucht dat ik het zakje wiet niet in de prullenbak had gedondert, want dan was er nu echt stront aan de knikker.

Lees volgende week verder!

Advertenties

Vlieland

DSC_0580

Vlieland- Als kind kwam ik er al. Ik heb echt zo ontzettend veel fijne herinneringen aan mijn vakanties naar Vlieland. Ook mijn twee beste vriendinnen Viv en Roos kwamen er als kind, en dus kan ik mijn ‘Vlieland gevoel’ nog steeds met hen delen. Je moet er geweest zijn om het gevoel te kunnen begrijpen.

Afgelopen weekend hadden mijn ouders als verassing een weekend Vlieland voor het hele gezin geregeld. Ik kon niet wachten om mijn kinderen mee te nemen naar het eiland waar ik mij als kind altijd zo gelukkig heb gevoeld. Nu konden zij dat ook ervaren!

Als verassing had ik geregeld dat Yennity paard mocht rijden. Ze mocht voor een halfuur een pony mee het strand op nemen. Ik heb als kind ook vaak paardgereden op Vlieland. Mijn moeder zegt altijd dat ik één en al geluk uitstraal als ik van zo’n beest af kom. Ik kon het daarom ook niet laten om zelf ook een strandrit te maken.
We huurden fietsen en we mochten logeren in een super luxe huisje, een paar meter verwijdert van het strand. Yennity had haar eigen kamertje in het huisje en dat vond ze geweldig. Ze kieperde gelijk haar tas om en richtte haar kamer compleet in. Sokjes netjes in een laatje, haar pyama onder haar kussen, knuffel op bed. Zo schattig! Hieronder een paar foto’s van ons weekend.

DSC_0554
Opa en Yenny op de boot onderweg naar Vlieland. Ze vond het maar bijzonder; een restaurant op een boot.
DSC_0568
Na anderhalf uur waren we er. Op Vlieland rijden geen auto’s, dus huurden we fietsen. Joost houdt niet zo van fietsen, maar stiekem genoot hij er wel heel erg van 🙂
IMG-20151002-WA0025
Yen was zo blij dat ze op een tandem mocht met mama. Ze wilde het hele weekend alleen maar fietsen.
DSC_0573
De eerste avond maakte mijn moeder de lekkerste pompoensoep ever en bakte een gezond brood van amandelmeel.
De dag daarna maakte ik spaghetti en een romig toetje van mascerpone en gebakken appel met pure chocoladesaus, en mijn oudste broertje Joris maakte de laatste dag grote gehaktballen. De hele familie houdt van koken en gezond eten, dus daar hadden we veel tijd aan besteed.
IMG-20151004-WA0007
Ik kon het niet laten! Het was zo lang geleden dat ik voor het laatst op een paard had gezeten. Ik genoot als kind altijd zo van de strandritten die ik maakte, in keiharde rengalop. Dat gaat zo verschrikkelijk hard! Yen zocht me op en liep een heel klein stukje mee.
IMG-20151004-WA0010
Vlieland heeft erg veel cranberries over het hele eiland. We besloten ze te plukken en we hebben hier later van alles mee gemaakt, waaronder een smoothie voor Jay die hij echt heerlijk vond waarvan ik het recept nog zal posten binnenkort.
DSC_0596
Ze was zo blij en verrast toen ik zei dat ze een halfuur een pony mee mocht nemen het strand op. Ze durfde zelfs te rennen met de pony! Dit zal ze haar leven niet meer vergeten.
DSC_0576
’s avonds gingen we naar het strand om naar de zonsondergang te kijken.
DSC_0562
Samen op Joost zijn nek. Wat een plezier 🙂

DSC_0558
Deze foto vind ik zo lief, omdat Joost hier echt staat zoals hij is. Liefde en bescherming voor zijn gezin.

We hebben echt heel erg genoten van Vlieland. We zijn uitgenodigd door mijn ouders om volgend jaar weer mee te gaan. Dat aanbod slaan wij natuurlijk niet af. ❤

X

Lotte

 

 

 

Eindelijk!

 

IMAG2293

 

Hey iedereen,

Zoals jullie vast en zeker door hebben gehad, ben ik een hele poos offline geweest.
Ik moet eerlijk toegeven dat het erg lang geduurd heeft voor ik een fatsoenlijke internetverbinding had thuis. Ik heb de WIFI van mijn bovenbuurtjes lang kunnen gebruiken, maar helaas lukte dat ineens niet meer. Zo heb ik maandenlang weten te teren op de bundel van mijn telefoon. Helaas was bloggen via mijn telefoon erg lastig… Daarnaast ben ik zoals jullie weten erg druk met mijn 2 kinderen. Wanneer ze op bed liggen ben ik meestal zo moe dat ik niet meer doe dan languit op de bank liggen met een kop thee.

Maar… ik ben er weer! En ik ben niet van plan nu weer voor zo’n lange tijd weg te gaan. Ik heb nu –eindelijk- een normale internetverbinding, en iets meer energie om in mijn ‘vrije tijd’ (wanneer de kiddies op bed liggen) mijn laptop aan te zetten en te bloggen.

Er is in de tussentijd veel gebeurd, ik zal jullie over alles bijpraten. Jay is 1 jaar geworden, en dat hebben we klein gevierd. Hij kruipt en staat. Hij begint een pittig mannetje te worden waar ik mijn handen vol aan heb, haha.
Yennity is na de zomervakantie gestart in groep 3, en is nu volop aan het lezen en schrijven. Ze wordt echt zo groot!

Ik heb erg veel zin om weer te beginnen met bloggen. Zoals ik toen ook deed: ik zal stukken posten over mijn verleden als tienermoeder, stukken over hoe het nu met mij gaat als jonge moeder van inmiddels 2 kids, interviews met vriendinnen die ook kindjes hebben, leuke quotes, reviews, etc.

X

Lotte

Veel liefs,

Mijn leven als tienermoeder deel 30

De AllerMooiste

“Goedemorgen Lotte, gefeliciteerd!”
Mijn ouders, broertjes en de kraamverzorgster stonden aan mijn bed. Ik was erg moe na het drama van gister, maar was blij om mijn familie te zien. Ik was jarig! En wie kan er nou meer wensen dan een prachtige, gezonde dochter? Ze kwamen aan de rand van mijn bed zitten en zongen een liedje. Ik kon weer een klein beetje glimlachen.

Die middag ging ik weer oefenen met borstvoeding geven. Mijn tepels waren inmiddels helemaal kapot van allerlei kloofjes, maar dat kon me niet veel schelen. Ik wilde hoe dan ook mijn kind groot brengen met natuurlijke moedermelk. De kraamverzorgster kwam om me te helpen. De dagen hiervoor had Yennity wel wat gedronken, maar het ging niet super. Ik was urenlang bezig om haar goed aan te leggen. Ook sliep Yennity slecht ’s nachts. Ik heb echt uren met haar in mijn handen door mijn kamer gelopen om haar rustig proberen te krijgen. Ook mijn moeder, en zelfs mijn vader met zijn drukke baan omdat mijn moeder het op een gegeven moment ook niet meer trok, hielpen mij erbij. Ik kan me nog goed herinneren hoe mijn vader hopeloos rondjes liep door mijn kamer met Yennity in zijn armen zodat ik wat uurtjes kon slapen. Ik krijg er nog steeds tranen van in mijn ogen. Ze hebben echt zo ontzettend veel voor mij en Yennity gedaan, ik kan mij geen betere ouders wensen.

Ik weet nog dat ik Yennity pakte en probeerde haar voor de 100ste keer opnieuw aan te leggen. En ineens lukte het me. Ik was ontzettend trots. De kraamverzorgster stond versteld. “Nu je vriend weg is, gaat het ineens stukken beter.” Ze had gelijk. Alles ging beter. De band tussen mij en Yennity werd sterker.


Lees de volgende keer verder!

Happy family – Jay Johan Jos

10007440_735210613206088_7646592606413180846_n

Hey iedereen,

Het heeft even geduurd, maar ik mag met al mijn trots zeggen dat onze zoon Jay gezond ter wereld is gebracht op 21 augustus om 23:33 uur.

De weeën begonnen plotseling toen we onderweg waren naar het pannenkoekenhuis met zijn 3tjes. Joost stelde voor om naar huis te gaan maar ik wilde graag nog even een pannenkoekje eten. Haha. Een hele bijzondere ervaring. Daar zaten we dan: voor het áller laatst met zijn drietjes. Met weeën én met een reuze pannenkoek met stroop en spek.
Ook besloot ik nog een gezonde shake te halen in de stad op de terugweg. Ik voelde dat de weeën nu toch echt pijnlijker werden, en snel zijn we naar huis gereden.

De bevalling is goed gegaan. Ik wilde het liefst thuis bevallen, maar helaas besloot onze kleine man in het vruchtwater te poepen, waardoor ik in het ziekenhuis ben bevallen. Daar mochten we vrij snel weer weg en midden in de nacht reden we met onze kleine man terug naar huis.

10659381_735210646539418_4390877658223992133_n
Ze is zo trots. Het liefst houdt ze hem de hele dag vast. ❤

Ik doe mijn best om af en toe te posten. Ik ben nog wel erg moe en zoek daarom sneller mijn bed op dan mijn laptop 😉 Binnenkort is het bij ons thuis allemaal wat rustiger en heb ik ook weer wat meer tijd voor mijzelf.

Liefs,

Lotte, Joost, Yennity & Jay

Mijn leven als tienermoeder deel 26

babyyy

Het was 5 uur ’s avonds en ik zat aan tafel met een kopje thee. Het was november en ik was inmiddels een week overtijd. Ik had, zoals wel vaker, last van harde buiken. “Ik voel het weer, mam. Heel vervelend.” Mijn moeder lachte. “Het gaat beginnen, lieverd.”
Ik lachte en schudde mijn hoofd. “Nee joh, ik heb gewoon harde buiken mam. Meer niet.”
Mijn moeder haalde een ananas uit de kast en schonk een glaasje tonic voor me in. “Brengt de weeën op gang.” Ik besefte het niet, en deed maar wat mijn moeder zei. Na het eten besloten we even te gaan wandelen. Ook dat schijnt de weeën op gang te brengen.
Onderweg praatte ik veel met mijn moeder. Ze zei dat ze ontzettend trots op me was en dat ik vast een hele goeie moeder zou gaan worden. Toen we weer terug de straat in liepen, en de buikkrampen inmiddels aardig opgelopen waren, kwamen we mijn puf-buurvrouw tegen. “Hey! Hoe is het, Lotte? Ga je al bevallen?” Vanaf dat moment wist ik het zeker: ik zou gaan bevallen. Mijn baby zou vandaag geboren worden. “Nee, nog niet.” loog ik. Ik wilde dat nog niemand het zou weten. Mijn moeder knipoogde stiekem naar me.

Ik ging vroeg naar bed. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Een tip die Joke, mijn verloskundige me een keer had gegeven was: “laat alles over je heen komen. Denk niet na bij de dingen die er gaan gebeuren. Concentreer je op wat ik je zeg, en de rest is niet belangrijk.” Hier hield ik me maar aan vast. Meer kon ik toch niet doen.
Ik werd wakker van een kramp in mijn onderbuik. Een soort heftige menstruatiepijn, maar dan anders. Ik keek op mijn klok: 03:00 uur. Ik werd een beetje zenuwachtig en sloop de trap af. Mijn ouders zaten rechtovereind in bed. “Ik denk dat het nu echt gaat beginnen.” zei ik met trillende stem.