Eindelijk!

 

IMAG2293

 

Hey iedereen,

Zoals jullie vast en zeker door hebben gehad, ben ik een hele poos offline geweest.
Ik moet eerlijk toegeven dat het erg lang geduurd heeft voor ik een fatsoenlijke internetverbinding had thuis. Ik heb de WIFI van mijn bovenbuurtjes lang kunnen gebruiken, maar helaas lukte dat ineens niet meer. Zo heb ik maandenlang weten te teren op de bundel van mijn telefoon. Helaas was bloggen via mijn telefoon erg lastig… Daarnaast ben ik zoals jullie weten erg druk met mijn 2 kinderen. Wanneer ze op bed liggen ben ik meestal zo moe dat ik niet meer doe dan languit op de bank liggen met een kop thee.

Maar… ik ben er weer! En ik ben niet van plan nu weer voor zo’n lange tijd weg te gaan. Ik heb nu –eindelijk- een normale internetverbinding, en iets meer energie om in mijn ‘vrije tijd’ (wanneer de kiddies op bed liggen) mijn laptop aan te zetten en te bloggen.

Er is in de tussentijd veel gebeurd, ik zal jullie over alles bijpraten. Jay is 1 jaar geworden, en dat hebben we klein gevierd. Hij kruipt en staat. Hij begint een pittig mannetje te worden waar ik mijn handen vol aan heb, haha.
Yennity is na de zomervakantie gestart in groep 3, en is nu volop aan het lezen en schrijven. Ze wordt echt zo groot!

Ik heb erg veel zin om weer te beginnen met bloggen. Zoals ik toen ook deed: ik zal stukken posten over mijn verleden als tienermoeder, stukken over hoe het nu met mij gaat als jonge moeder van inmiddels 2 kids, interviews met vriendinnen die ook kindjes hebben, leuke quotes, reviews, etc.

X

Lotte

Veel liefs,

Advertenties

Mijn leven als tienermoeder deel 30

De AllerMooiste

“Goedemorgen Lotte, gefeliciteerd!”
Mijn ouders, broertjes en de kraamverzorgster stonden aan mijn bed. Ik was erg moe na het drama van gister, maar was blij om mijn familie te zien. Ik was jarig! En wie kan er nou meer wensen dan een prachtige, gezonde dochter? Ze kwamen aan de rand van mijn bed zitten en zongen een liedje. Ik kon weer een klein beetje glimlachen.

Die middag ging ik weer oefenen met borstvoeding geven. Mijn tepels waren inmiddels helemaal kapot van allerlei kloofjes, maar dat kon me niet veel schelen. Ik wilde hoe dan ook mijn kind groot brengen met natuurlijke moedermelk. De kraamverzorgster kwam om me te helpen. De dagen hiervoor had Yennity wel wat gedronken, maar het ging niet super. Ik was urenlang bezig om haar goed aan te leggen. Ook sliep Yennity slecht ’s nachts. Ik heb echt uren met haar in mijn handen door mijn kamer gelopen om haar rustig proberen te krijgen. Ook mijn moeder, en zelfs mijn vader met zijn drukke baan omdat mijn moeder het op een gegeven moment ook niet meer trok, hielpen mij erbij. Ik kan me nog goed herinneren hoe mijn vader hopeloos rondjes liep door mijn kamer met Yennity in zijn armen zodat ik wat uurtjes kon slapen. Ik krijg er nog steeds tranen van in mijn ogen. Ze hebben echt zo ontzettend veel voor mij en Yennity gedaan, ik kan mij geen betere ouders wensen.

Ik weet nog dat ik Yennity pakte en probeerde haar voor de 100ste keer opnieuw aan te leggen. En ineens lukte het me. Ik was ontzettend trots. De kraamverzorgster stond versteld. “Nu je vriend weg is, gaat het ineens stukken beter.” Ze had gelijk. Alles ging beter. De band tussen mij en Yennity werd sterker.


Lees de volgende keer verder!

Mijn tweede bevalling + foto’s tijdens de bevalling

IMAG0469

Hey iedereen,

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik een stuk heb geschreven, vandaar dat ik (met mijn ogen op half zeven van vermoeidheid, haha) een stukje voor jullie schrijf.

Het lijkt me leuk om even kort te vertellen hoe mijn bevalling is gegaan.
Ik zag een hele tijd totaal niet tegen de bevalling op, totdat het ineens wel heel erg dichtbij kwam. Help… in gedachte ging ik terug naar ruim 5 jaar geleden. Na de bevalling van mijn dochter heb ik geroepen: ‘Het was een hel! Echt een hel! Dit doe ik nooit, echt nóóit meer van mijn leven!’

En toch…

Ik zat in de auto met Joost en mijn dochter. Onze maagjes knorden en we hadden enorme trek in een grote pannenkoek met spek en kaas bij de Lage Vuursche. Ik was precies 1 week over tijd en vandaag zou ik gestript worden. Dit zou hopelijk de weeën op gang brengen.
Yennity was vrolijke verhaaltjes aan het vertellen en ik keek starend naar buiten. Op het moment dat Yen een vraag stelde voelde ik een pijnlijke kramp onder in mijn buik. Ik had de laatste dagen veel last van gerommel in mijn buik, maar dit leek toch anders te voelen.

Ik besloot Joost nog niets te zeggen. Ik wilde even afwachten of ik hierna weer zo’n kramp zou voelen. En ja hoor, weer één. En wéér. Ik dacht dat het nu toch wel tijd was om het Joost te vertellen.
‘Schat, ik denk dat het gaat beginnen…’ ik zei het met tranen in mijn ogen en ik voelde dat mijn hoofd zo rood werd als een tomaat. Ik zal Joost zijn blik nooit vergeten. Dit was eigenlijk de bevestiging voor mij dat het echt ging beginnen. Hij leek te schrikken van de manier waarop ik het zei. Ook vond hij mijn hoofd wel errug rood aanlopen, haha.

Joost vroeg of we terug naar huis moesten gaan, maar ik had eigenlijk nog steeds veel zin om naar de Lage Vuursche te gaan. Ik pufte ondertussen rustig mijn weeën weg. Voor velen van jullie zal dit vast ondenkbaar zijn, maar ik hield het prima vol. Het zou toch nog wel een hele tijd duren, dacht ik. Het was een hele bijzondere ervaring om voor de laatste keer met zijn drieën te zijn. We keken naast ons en daar zaten een stel met een dochter en een klein jongetje in de maxi cosi. Onvoorstelbaar dat wij er straks ook zo bij zouden zitten. Zo ondenkbaar… ik kon me er haast nog geen beeld bij voorstellen.

Na ons heerlijke pannenkoekje en al onze familie en vrienden te hebben ingelicht besloten we ook nog even de stad in te gaan om een gezonde shake te halen. Dit was helemaal bijzonder: de weeën waren wat heftiger en ik wist nu echt 100% zeker dat ik vandaag een zoon zou krijgen. Ik keek in de winkel om me heen en voelde me intens gelukkig. Ik vond het een gek idee dat de andere mensen in de winkel niet wisten dat ik gewoon dikke weeën had terwijl ik aan het afrekenen was!

We vertelde Yennity dat ze vandaag een broertje zou gaan krijgen, maar dat ze eerst een nachtje bij oma zou gaan slapen. We hadden zo’n gevoel dat hij ergens tegen de avond ter wereld zou komen. Toen we terug liepen werd het wel echt pijnlijk en zijn we snel naar huis gescheurd, pakte we Yen haar tasje in en brachten haar bij oma. Voor haar ook een gek idee: wanneer ze morgen thuis zou komen zou er ineens een klein broertje in de wieg bij mama op haar kamer liggen…

Joost liet thuis het bad voor me vol lopen. Ik wist niet hoe snel ik erin moest springen. Jeetje wat deed dat pijn! Ja, ik herinnerde het me weer, die vreselijke pijn. Maar wanneer de wee langzaam minder werd, had ik de leukste gesprekken met Joost. Ik heb geen flauw idee meer waar we het over gehad hebben, maar we voerden hele gesprekken en lagen dubbel om van alles en nog wat.
De verloskundige kwam en ik bleek al 4 cm ontsluiting te hebben. Ze zou na een aantal uurtjes terug komen.
Ik sprong de douche in, maar dit was geen slimme zet. Mijn douche sprong van warm naar koud en ik werd constant uit mijn concentratie gehaald waardoor ik mijn weeën veel pijnlijker werden. Toen ik op bed ging zitten voelde ik een soort ‘knap’ en verloor ik vruchtwater.

Helaas bleek mijn vruchtwater niet helder te zijn. Mijn kindje had in het vruchtwater gepoept en we moesten snel naar het ziekenhuis. Zo koppig als ik was had ik geen vluchtkoffertje klaar gezet. Ik wist zeker dat ik thuis zou gaan bevallen, dat wilde ik tenslotte. Je snapt dus wel dat ik helemaal niet blij was met dit bericht. Ik wist ook begod niet hoe ik met deze heftige weeën de trap af moest komen en in de auto moest zitten. Ik liet een paar tranen maar sprak mezelf moed in. Ik moest in het Gooi gaan bevallen, omdat Amersfoort helemaal vol zat. Achteraf was ik hier heel erg blij mee, want ik had een reusachtige luxe kamer ter beschikking. Alsof ik een hotelletje had geboekt met Joost, haha. Helaas zag ik hier weinig van, omdat ik te geconcentreerd was.

IMG-20140822-WA0023
Joost masseerde mijn rug terwijl ik mijn weeën weg pufte.

IMG-20140822-WA0021
Die washand heeft mij zó geholpen, haha! Hij mocht absoluut niet van mijn hoofd, ik had gewoon veel steun aan dat ding. Ik denk doordat ik me met die washand op mijn hoofd beter kon concentreren. Moet je trouwens Joost zijn gezichtsuitdrukkingen zien op de foto’s, zo geconcentreerd. Hij heeft me ontzettend goed gesteund tijdens de bevalling. Alleen het mee puffen was een tegenvaller, haha. Hij pufte compleet uit de maat en hij mocht als enige niet meer mee puffen van mij! Hahaha

Joost had onze familie ingelicht dat we naar het ziekenhuis moesten gaan. Mijn moeder wist niet precies wat er aan de hand was en voelde dat ze naar me toe moest komen. Zo ontzettend lief. Toen ze even de kamer in kwam wilde ik niet meer dat ze weg ging, haha. Ze is dus onverwachts ook bij de bevalling geweest, net als bij de bevalling van mijn dochter. Heel bijzonder!
Na een paar uurtjes de weeën te hebben opgevangen voelde ik plotseling dat ik moest persen. Hier zag ik heel erg tegenop omdat dit bij mijn dochter erg lang duurde voor mijn gevoel en ik het gevoel gewoon helemaal niet fijn vond. Gaf mij maar liever die pijnlijke weeën…
Alles ging vanaf dat moment enorm snel. Ik gaf aan dat ik voelde dat ik moest persen en tot mijn verbazing zei de verloskundige dat ik dit ook mocht gaan doen. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Wat? persen? Nu al? Maakt ze een grap?’
Ik deed wat me gezegd werd en perste erop los. Na de derde keer persen zei de verloskundige dat ik nog één keer met al mijn kracht mocht persen. Ik hoorde mezelf de gekste geluiden maken en deed opnieuw wat er van me werd gevraagd. Met al mijn kracht perste ik zo hard als ik kon. Ik hoorde iedereen om mij heen roepen: ‘Ja Lot, daar is hij! Ik zie haartjes! Wat doe je dat goed!’
Voor ik ook maar even de kans had om op adem te komen werd een klein mannetje op mijn borst gelegd. Ik weet nog dat ik Joost heel hard hoorde huilen naast me, dat ik mijn moeder lieve dingen hoorde zeggen en de verloskundige zei hoe goed ik het gedaan had. Het was op dat moment allemaal een beetje veel voor me. Ik weet nog dat ik mijn zoon slap vast had omdat ik echt niet kon geloven dat hij na 4 keer persen geboren zou worden. Na een aantal minuten landde ik weer op aarde en bewonderde ik mijn mooie zoon. ‘Wat is hij mooi!’ was het eerste wat ik had geroepen toen hij uit mijn buik was gekomen. En dat is hij.

IMG-20140822-WA0003
2 minuten na de geboorte ❤

Ik voel me zo gezegend! Een prachtig gezonde dochter en nu een prachtig gezonde zoon! En een broertje voor mijn kleine meid. Wat wil een kind van 5 nou nog meer?

IMG-20140822-WA0028
Toen ze haar broertje voor het eerst vast had. So cute ❤

Wanneer ik de tijd en de energie heb zal ik zeker weer een stuk schrijven voor jullie. Als jullie nog ideeën hebben of dingen willen weten laat het mij dan weten. Ik zal ook weer stukken schrijven over 'mijn leven als tienermoeder', daar kun je lezen hoe ik mijn eerste zwangerschap toen ik 17 was heb ervaren.

Liefs,

Lotte

Happy family – Jay Johan Jos

10007440_735210613206088_7646592606413180846_n

Hey iedereen,

Het heeft even geduurd, maar ik mag met al mijn trots zeggen dat onze zoon Jay gezond ter wereld is gebracht op 21 augustus om 23:33 uur.

De weeën begonnen plotseling toen we onderweg waren naar het pannenkoekenhuis met zijn 3tjes. Joost stelde voor om naar huis te gaan maar ik wilde graag nog even een pannenkoekje eten. Haha. Een hele bijzondere ervaring. Daar zaten we dan: voor het áller laatst met zijn drietjes. Met weeën én met een reuze pannenkoek met stroop en spek.
Ook besloot ik nog een gezonde shake te halen in de stad op de terugweg. Ik voelde dat de weeën nu toch echt pijnlijker werden, en snel zijn we naar huis gereden.

De bevalling is goed gegaan. Ik wilde het liefst thuis bevallen, maar helaas besloot onze kleine man in het vruchtwater te poepen, waardoor ik in het ziekenhuis ben bevallen. Daar mochten we vrij snel weer weg en midden in de nacht reden we met onze kleine man terug naar huis.

10659381_735210646539418_4390877658223992133_n
Ze is zo trots. Het liefst houdt ze hem de hele dag vast. ❤

Ik doe mijn best om af en toe te posten. Ik ben nog wel erg moe en zoek daarom sneller mijn bed op dan mijn laptop 😉 Binnenkort is het bij ons thuis allemaal wat rustiger en heb ik ook weer wat meer tijd voor mijzelf.

Liefs,

Lotte, Joost, Yennity & Jay

Tijdelijk offline

39 weken

Hey iedereen,

Zo jullie weten ben ik zwanger van mijn tweede kindje. Ik ben vandaag precies 40 weken! Om deze reden zal ik tijdelijk offline zijn. Wanneer ik weer de ruimte voel om stukken te schrijven zal ik dit ook zeker weer doen! Hou mijn site daarom goed in de gaten.

Ik kan het nog maar nauwelijks bevatten dat ik straks naast mijn prachtige dochter ook een prachtige zoon heb. Ik vind het super spannend dat hij nu elk moment kan komen. De situatie nu met mijn huidige vriend Joost is zo anders dan dat dat 5 jaar geleden was met de vader van mijn dochtertje. Ik ervaar deze periode even bijzonder, maar wel veel rustiger. Ik weet ook dat Joost mij voor de volle 100% steunt. Dit keer doe ik het niet ‘alleen’ (zo voelde dat 5 jaar geleden) maar écht samen.

Ik heb gemerkt aan mijn statistieken dat mijn site steeds meer bezocht wordt, en daar ben ik erg trots op!

Veel liefs en tot snel,

Lotte, Joost, Yennity & De nu nog unborn babyboy ❤

Mijn leven als tienermoeder deel 29

DSCN0021

Ik keek vol trots naar mijn kleine meisje en glimlachte.
Ondanks Giovanni, die momenteel zwaar aan het afkicken was van de joints, voelde ik mij intens gelukkig. Ik zat voor de tweede keer op een roze wolk.
Ik was echt geschrokken van de ravage die de bevalling mijn lichaam had aangericht; ik had een inlegkruis zo dik als een luier en een geleende onderbroek van mijn moeder aan. Ik liep alsof ik flink in elkaar was geslapen en ik mocht absoluut niet alleen naar beneden lopen en had overal begeleiding bij nodig. Ik ben best wel slank, maar ik had een soort kangoeroe hangbuik. Heel apart, ja…

Giovanni was 2 dagen na de bevalling nog steeds bij ons, zonder gerookt of geblowed te hebben. Ik begon het aan hem te merken. Hij was snel opgefokt als Yennity huilde en hij klaagde constant dat hij zo moe was. Wanneer er familie op kraamvisite kwam bleef hij vaak in bed liggen. Zelfs wanneer de verloskundige vroeg of hij wilde helpen opruimen, weigerde hij dat. “Ik ben kapot, ik wil nog even slapen”. Alsof hij de gene was die net een bevalling van meer dan 15 uur achter de rug had… Zucht. Het ergste was dat ik het altijd voor hem opnam. Als hij wilde slapen zei ik tegen de verloskundige dat hij best nog wel even een uurtje mocht blijven liggen.

De derde dag werd het Giovanni te veel. Hij wilde ’s avonds laat naar de coffeeshop om de hoek om sigaretjes te kopen. Hij had enorm nicotine gebrek, zei hij. Op dat moment kwam mijn moeder binnen. Oei, mijn moeder wist alles van Giovanni en alles van wat er tussen mij en hem gebeurd was. Ze geloofde niet dat hij even naar de coffeeshop zou gaan en alleen sigaretjes zou gaan halen. Giovanni, verslaafd aan wiet en aan het afkicken, gaat sigaretjes kopen in de coffeeshop? Yeah right.
“Sorry, ik vind dit geen goed idee. Je bent in mijn huis. Het geeft mij geen fijn gevoel als jij nu naar de coffeeshop gaat en daarna weer bij mij naar binnen komt.”
Ik weet nog goed dat ik het vreselijk vond en niet begreep waar mijn moeder zich mee bemoeide. Maar nu ik er achteraf over nadenk, snap ik haar donders goed. Als mijn dochter later in dezelfde situatie als mij zou zitten, zou ik ook niet willen dat haar verslaafde vriend ’s avonds laat naar de coffeeshop zou gaan en even later zo stoned als een kanarie weer bij mij in huis zou komen en in bed zou kruipen bij mijn dochter.
Giovanni was woest. Hij stormde naar boven mijn kamer in en schreeuwde dat hij terug ging naar Utrecht. Arme baby Yen, zo klein als ze was, had heel wat geschreeuw te verduren gehad.
“Dit is niet normaal! Iedereen is fucking helemaal gek geworden! Ik wil godverdomme naar de coffeeshop, ik heb al 3 fucking dagen geen normaal sigaretje kunnen roken! Ik ga Lotte, ik trek dit niet meer! Je moeder is mijn fucking moeder niet!”
Ik denk dat ik nog nooit zoveel heb gehuild in mijn leven als toen. Het was niet eens huilen, het was krijsen. Heel hysterisch en totaal in paniek. Ik denk dat het de druppel was, ik had me zo groot gehouden. Ik had het zó vaak voor hem opgenomen en hem geprobeerd te beschermen, wat juist totaal tegenwerkte.
“Je laat mij alleen met de baby! Je bent de vader en moet bij ons blijven!” ik probeerde hem om te praten maar hij was vastberaden. Hij pakte zijn tas en vertrok diep in de nacht richting Utrecht.

Lees de volgende keer verder!

Geluksmomentje

SOproudofthemlovethem4

Ik heb ze wel vaker. Ik moet denken aan een maand of 4 geleden. Dan kijk ik naar mijn dochter en denk ik: ‘wat maak je me toch gelukkig en wat ben ik blij dat ik jou heb.’

Het regende pijpenstelen en in vergelijking met de dag ervoor was het een stuk kouder buiten. Ik werd al lichtelijk geïrriteerd bij de gedachte dat ik straks op mijn fiets moest springen om boodschappen te doen.

‘Mama, mag ik fietsen buiten?’ Yennity was net wakker en had haar pyjama nog aan. Op Koningsdag had ze een nieuwe ‘grote meidenfiets’ gekregen van mijn ouders, waar ze ontzettend blij mee is.
Ze trok haar pyjamabroek en warme jas aan en liep vol trots naar buiten. Wanneer ze naar buiten gaat zet ik de portiekdeur beneden altijd open en het raam van de woonkamer (we wonen in een appartement op 1 hoog), zodat ik een oogje in het zijl kan houden. Dit deed ik nu dus ook.
Ze genoot intens van het rondjes fietsen door de stromende regen en zong vrolijke liedjes. Ze heeft het wel 20 minuten volgehouden. De regen kon haar gestolen worden.

Ik keek naar haar vanaf het open raam en glimlachte. Ik voelde me zo gelukkig om haar zo gelukkig te zien. Wat wil een mens nou nog meer?

Love,

Lotte