Mijn tweede bevalling + foto’s tijdens de bevalling

IMAG0469

Hey iedereen,

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik een stuk heb geschreven, vandaar dat ik (met mijn ogen op half zeven van vermoeidheid, haha) een stukje voor jullie schrijf.

Het lijkt me leuk om even kort te vertellen hoe mijn bevalling is gegaan.
Ik zag een hele tijd totaal niet tegen de bevalling op, totdat het ineens wel heel erg dichtbij kwam. Help… in gedachte ging ik terug naar ruim 5 jaar geleden. Na de bevalling van mijn dochter heb ik geroepen: ‘Het was een hel! Echt een hel! Dit doe ik nooit, echt nóóit meer van mijn leven!’

En toch…

Ik zat in de auto met Joost en mijn dochter. Onze maagjes knorden en we hadden enorme trek in een grote pannenkoek met spek en kaas bij de Lage Vuursche. Ik was precies 1 week over tijd en vandaag zou ik gestript worden. Dit zou hopelijk de weeën op gang brengen.
Yennity was vrolijke verhaaltjes aan het vertellen en ik keek starend naar buiten. Op het moment dat Yen een vraag stelde voelde ik een pijnlijke kramp onder in mijn buik. Ik had de laatste dagen veel last van gerommel in mijn buik, maar dit leek toch anders te voelen.

Ik besloot Joost nog niets te zeggen. Ik wilde even afwachten of ik hierna weer zo’n kramp zou voelen. En ja hoor, weer één. En wéér. Ik dacht dat het nu toch wel tijd was om het Joost te vertellen.
‘Schat, ik denk dat het gaat beginnen…’ ik zei het met tranen in mijn ogen en ik voelde dat mijn hoofd zo rood werd als een tomaat. Ik zal Joost zijn blik nooit vergeten. Dit was eigenlijk de bevestiging voor mij dat het echt ging beginnen. Hij leek te schrikken van de manier waarop ik het zei. Ook vond hij mijn hoofd wel errug rood aanlopen, haha.

Joost vroeg of we terug naar huis moesten gaan, maar ik had eigenlijk nog steeds veel zin om naar de Lage Vuursche te gaan. Ik pufte ondertussen rustig mijn weeën weg. Voor velen van jullie zal dit vast ondenkbaar zijn, maar ik hield het prima vol. Het zou toch nog wel een hele tijd duren, dacht ik. Het was een hele bijzondere ervaring om voor de laatste keer met zijn drieën te zijn. We keken naast ons en daar zaten een stel met een dochter en een klein jongetje in de maxi cosi. Onvoorstelbaar dat wij er straks ook zo bij zouden zitten. Zo ondenkbaar… ik kon me er haast nog geen beeld bij voorstellen.

Na ons heerlijke pannenkoekje en al onze familie en vrienden te hebben ingelicht besloten we ook nog even de stad in te gaan om een gezonde shake te halen. Dit was helemaal bijzonder: de weeën waren wat heftiger en ik wist nu echt 100% zeker dat ik vandaag een zoon zou krijgen. Ik keek in de winkel om me heen en voelde me intens gelukkig. Ik vond het een gek idee dat de andere mensen in de winkel niet wisten dat ik gewoon dikke weeën had terwijl ik aan het afrekenen was!

We vertelde Yennity dat ze vandaag een broertje zou gaan krijgen, maar dat ze eerst een nachtje bij oma zou gaan slapen. We hadden zo’n gevoel dat hij ergens tegen de avond ter wereld zou komen. Toen we terug liepen werd het wel echt pijnlijk en zijn we snel naar huis gescheurd, pakte we Yen haar tasje in en brachten haar bij oma. Voor haar ook een gek idee: wanneer ze morgen thuis zou komen zou er ineens een klein broertje in de wieg bij mama op haar kamer liggen…

Joost liet thuis het bad voor me vol lopen. Ik wist niet hoe snel ik erin moest springen. Jeetje wat deed dat pijn! Ja, ik herinnerde het me weer, die vreselijke pijn. Maar wanneer de wee langzaam minder werd, had ik de leukste gesprekken met Joost. Ik heb geen flauw idee meer waar we het over gehad hebben, maar we voerden hele gesprekken en lagen dubbel om van alles en nog wat.
De verloskundige kwam en ik bleek al 4 cm ontsluiting te hebben. Ze zou na een aantal uurtjes terug komen.
Ik sprong de douche in, maar dit was geen slimme zet. Mijn douche sprong van warm naar koud en ik werd constant uit mijn concentratie gehaald waardoor ik mijn weeën veel pijnlijker werden. Toen ik op bed ging zitten voelde ik een soort ‘knap’ en verloor ik vruchtwater.

Helaas bleek mijn vruchtwater niet helder te zijn. Mijn kindje had in het vruchtwater gepoept en we moesten snel naar het ziekenhuis. Zo koppig als ik was had ik geen vluchtkoffertje klaar gezet. Ik wist zeker dat ik thuis zou gaan bevallen, dat wilde ik tenslotte. Je snapt dus wel dat ik helemaal niet blij was met dit bericht. Ik wist ook begod niet hoe ik met deze heftige weeën de trap af moest komen en in de auto moest zitten. Ik liet een paar tranen maar sprak mezelf moed in. Ik moest in het Gooi gaan bevallen, omdat Amersfoort helemaal vol zat. Achteraf was ik hier heel erg blij mee, want ik had een reusachtige luxe kamer ter beschikking. Alsof ik een hotelletje had geboekt met Joost, haha. Helaas zag ik hier weinig van, omdat ik te geconcentreerd was.

IMG-20140822-WA0023
Joost masseerde mijn rug terwijl ik mijn weeën weg pufte.

IMG-20140822-WA0021
Die washand heeft mij zó geholpen, haha! Hij mocht absoluut niet van mijn hoofd, ik had gewoon veel steun aan dat ding. Ik denk doordat ik me met die washand op mijn hoofd beter kon concentreren. Moet je trouwens Joost zijn gezichtsuitdrukkingen zien op de foto’s, zo geconcentreerd. Hij heeft me ontzettend goed gesteund tijdens de bevalling. Alleen het mee puffen was een tegenvaller, haha. Hij pufte compleet uit de maat en hij mocht als enige niet meer mee puffen van mij! Hahaha

Joost had onze familie ingelicht dat we naar het ziekenhuis moesten gaan. Mijn moeder wist niet precies wat er aan de hand was en voelde dat ze naar me toe moest komen. Zo ontzettend lief. Toen ze even de kamer in kwam wilde ik niet meer dat ze weg ging, haha. Ze is dus onverwachts ook bij de bevalling geweest, net als bij de bevalling van mijn dochter. Heel bijzonder!
Na een paar uurtjes de weeën te hebben opgevangen voelde ik plotseling dat ik moest persen. Hier zag ik heel erg tegenop omdat dit bij mijn dochter erg lang duurde voor mijn gevoel en ik het gevoel gewoon helemaal niet fijn vond. Gaf mij maar liever die pijnlijke weeën…
Alles ging vanaf dat moment enorm snel. Ik gaf aan dat ik voelde dat ik moest persen en tot mijn verbazing zei de verloskundige dat ik dit ook mocht gaan doen. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Wat? persen? Nu al? Maakt ze een grap?’
Ik deed wat me gezegd werd en perste erop los. Na de derde keer persen zei de verloskundige dat ik nog één keer met al mijn kracht mocht persen. Ik hoorde mezelf de gekste geluiden maken en deed opnieuw wat er van me werd gevraagd. Met al mijn kracht perste ik zo hard als ik kon. Ik hoorde iedereen om mij heen roepen: ‘Ja Lot, daar is hij! Ik zie haartjes! Wat doe je dat goed!’
Voor ik ook maar even de kans had om op adem te komen werd een klein mannetje op mijn borst gelegd. Ik weet nog dat ik Joost heel hard hoorde huilen naast me, dat ik mijn moeder lieve dingen hoorde zeggen en de verloskundige zei hoe goed ik het gedaan had. Het was op dat moment allemaal een beetje veel voor me. Ik weet nog dat ik mijn zoon slap vast had omdat ik echt niet kon geloven dat hij na 4 keer persen geboren zou worden. Na een aantal minuten landde ik weer op aarde en bewonderde ik mijn mooie zoon. ‘Wat is hij mooi!’ was het eerste wat ik had geroepen toen hij uit mijn buik was gekomen. En dat is hij.

IMG-20140822-WA0003
2 minuten na de geboorte ❤

Ik voel me zo gezegend! Een prachtig gezonde dochter en nu een prachtig gezonde zoon! En een broertje voor mijn kleine meid. Wat wil een kind van 5 nou nog meer?

IMG-20140822-WA0028
Toen ze haar broertje voor het eerst vast had. So cute ❤

Wanneer ik de tijd en de energie heb zal ik zeker weer een stuk schrijven voor jullie. Als jullie nog ideeën hebben of dingen willen weten laat het mij dan weten. Ik zal ook weer stukken schrijven over 'mijn leven als tienermoeder', daar kun je lezen hoe ik mijn eerste zwangerschap toen ik 17 was heb ervaren.

Liefs,

Lotte

Happy family – Jay Johan Jos

10007440_735210613206088_7646592606413180846_n

Hey iedereen,

Het heeft even geduurd, maar ik mag met al mijn trots zeggen dat onze zoon Jay gezond ter wereld is gebracht op 21 augustus om 23:33 uur.

De weeën begonnen plotseling toen we onderweg waren naar het pannenkoekenhuis met zijn 3tjes. Joost stelde voor om naar huis te gaan maar ik wilde graag nog even een pannenkoekje eten. Haha. Een hele bijzondere ervaring. Daar zaten we dan: voor het áller laatst met zijn drietjes. Met weeën én met een reuze pannenkoek met stroop en spek.
Ook besloot ik nog een gezonde shake te halen in de stad op de terugweg. Ik voelde dat de weeën nu toch echt pijnlijker werden, en snel zijn we naar huis gereden.

De bevalling is goed gegaan. Ik wilde het liefst thuis bevallen, maar helaas besloot onze kleine man in het vruchtwater te poepen, waardoor ik in het ziekenhuis ben bevallen. Daar mochten we vrij snel weer weg en midden in de nacht reden we met onze kleine man terug naar huis.

10659381_735210646539418_4390877658223992133_n
Ze is zo trots. Het liefst houdt ze hem de hele dag vast. ❤

Ik doe mijn best om af en toe te posten. Ik ben nog wel erg moe en zoek daarom sneller mijn bed op dan mijn laptop 😉 Binnenkort is het bij ons thuis allemaal wat rustiger en heb ik ook weer wat meer tijd voor mijzelf.

Liefs,

Lotte, Joost, Yennity & Jay

Tijdelijk offline

39 weken

Hey iedereen,

Zo jullie weten ben ik zwanger van mijn tweede kindje. Ik ben vandaag precies 40 weken! Om deze reden zal ik tijdelijk offline zijn. Wanneer ik weer de ruimte voel om stukken te schrijven zal ik dit ook zeker weer doen! Hou mijn site daarom goed in de gaten.

Ik kan het nog maar nauwelijks bevatten dat ik straks naast mijn prachtige dochter ook een prachtige zoon heb. Ik vind het super spannend dat hij nu elk moment kan komen. De situatie nu met mijn huidige vriend Joost is zo anders dan dat dat 5 jaar geleden was met de vader van mijn dochtertje. Ik ervaar deze periode even bijzonder, maar wel veel rustiger. Ik weet ook dat Joost mij voor de volle 100% steunt. Dit keer doe ik het niet ‘alleen’ (zo voelde dat 5 jaar geleden) maar écht samen.

Ik heb gemerkt aan mijn statistieken dat mijn site steeds meer bezocht wordt, en daar ben ik erg trots op!

Veel liefs en tot snel,

Lotte, Joost, Yennity & De nu nog unborn babyboy ❤

Video

Song – Superheld

wauw

Dit nummer moet élke jonge alleenstaande moeder luisteren. Ik heb echt een paar tranen gelaten toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Ik ben nu natuurlijk niet meer helemaal een alleenstaande moeder, want heb een relatie met mijn vriend Joost die me zoveel als hij kan helpt, maar we wonen door omstandigheden nog niet samen dus doe ik grotendeels toch nog alles alleen. Het nummer geeft me kracht als ik het even moeilijk heb.

Klik hier:
https://www.youtube.com/watch?v=mUjECMRjYV0

“Zij doet alles op haarzelf, haar huur en haar werk,
voor haar kleine zorgen, maar toch blijf ze sterk.
De vader speelt geen rol, die denkt liever aan zichzelf.
Een alleenstaande; vraag niet hoe ze het verwerkt.
Haar kleine moet naar school met kleding zonder merk,
maar hij heeft het warm dus het wordt niet opgemerkt.
Geen gestuukte muren in haar huis, gewoon verf.
Met een boterham voor kleine, geen snoepjes maar wat crackers.
Een part-time baan, maar zeker beter dan niets!
Ze haalt haar kleine weer van school, geen auto wel een fiets.
’T is haar manier van overleven, ’s avonds is er eten.
Al zou je denken van niet, toch zijn ze tevreden!
Materialisme is niet voor hun wat geld…
Gezondheid en liefde, dat is wat telt.
Ze wordt vaak bekritiseerd, maar wat je ook vermeld;
In haar kleine’s ogen, is mama een held!

Ze geeft niet op, ze speelt niet.
Ze staat áltijd klaar voor haar baby.
Weinig centen, maar dat geeft niet..
Toch is ze altijd daar, zij is een superheld.
In de ogen van haar kleine; wat nodig is maakt ze mogelijk met weinig
Steun en toeverlaat, en altijd staat ze klaar als een superheld.

Een doorzetter als die vrouwen in die actiefilms.
Nog zo jong, maar zo zelfstandig is ze.
Abortus is wat de mensen haar toen adviseerde,
maar zij bewijst dat mensen zich kunnen vergissen.
Vastbesloten om te vechten.
Geen instanties nodig, niemand hoeft te helpen.
Een superheld, dus zelf zal ze het redden.
Het is jij tegen de wereld, mama zet de boel op stelten.
En spijt hebben van vroeger, ja dat is te laat..
weinig tijd voor haarzelf en dat vindt ze naar.
Soms is ze boos op de vader en dan voelt ze haat.
Maar hoe dan ook zet ze haar kind op de eerste plaats.
Stevig gebouwd, maar ze heeft het niet breed.
Dezelfde cent wordt met een helder geweten besteed.
Ze leert haar kind de waarde kennen van waardering,
zij weet dat niks meer waard is dan de liefde die mama je geeft.”

SU/NL baby’s

IMG_1269

Ik ben inmiddels 32 weken (wauw!) zwanger en verwacht ik in augustus samen met mijn vriend Joost mijn tweede kindje. Yennity krijgt een broertje. Ik heb even moeten wennen aan het idee dat mijn tweede kindje van een andere vader is. Het is natuurlijk niet minder speciaal, maar wel heel anders.

Allereest kwam de vraag in mij op:
‘Hoe zal hij eruit gaan zien? Zal hij veel op Yennity gaan lijken?’
Mijn kinderen zijn allebei gemaakt van mijn bloed, mijn vlees en zullen daardoor ongetwijfeld op elkaar gaan lijken. Maar mijn kinderen zullen er deels ook anders uit gaan zien door hun verschillende vaders. Yennity’s vader is 100% Surinaams en vrij donker, waardoor Yen haar mooie karamel kleurtje heeft gekregen. Mijn zoons vader Joost heeft (hoe leuk!) ook Surinaams bloed. Zijn moeder is een Surinaamse en zijn vader is Nederlands, wat Joost dus een ‘halfbloedje’ maakt. Joost is echter wel een ‘blank-halfbloedje’ haha. Hij heeft een lichte huid (behalve als hij veel buiten is geweest: ineens realiseer ik me dat ik toch écht een relatie met een half-Surinaamse vent heb), donkerbruine ogen, sproetjes, en heel bijzonder ondanks zijn lichte huid: lichtbruin kroeshaar.
Zowel op zijn hoofd als, jahwel… op zijn borst.
Vaak weten mensen niet waar Joost in godsnaam vandaan komt.
‘Zeg, Joost, ben jij soms Marokkaans?’
Geloof je het zelf, een Marokkaan die ‘Joost’ heet?
‘Kom je van Curacao? Italie? Of misschien… Spanje. Ja het is Spanje, nietwaar? Ja toch, Joost?!’

joostdam
Joost (links) als baby

10326517_1398096070476380_1141933730_n
Joost nu, uitgebloeid tot een prachtig blank exemplaar met donkerbruine kijkers. En zijn kroesbaard…niet te vergeten.

joostfam
Joost met zijn zusje, Surinaamse mama en Nederlandse papa.

Ik vind het bijzonder dat mijn kindjes ondanks hun verschillende vaders allebei dezelfde roots hebben: Surinaams en Nederlands. SU/NL baby’s. Ik wil heel graag een keer met mijn dochter richting Suriname en nu kan ik ook mijn zoon voor hetzelfde doel meenemen: laten zien waar hun voorouders vandaan komen.

Ik ben zo benieuwd naar hoe mijn zoon eruit zal komen te zien. Het kan natuurlijk alle kanten opgaan en alles is natuurlijk goed. Getint, blank, donker… kroeshaar? blonde krullen? Misschien krijgt hij wel rood haar met groene ogen. Haha. Wat denken jullie?

Love,

Lotte

Blauwe ballonnen

blauwe-ballonnen_2525215

‘Welke straat is het precies?’

Sanne en ik zaten in de auto onderweg naar een marktplaats-adresje in mijn wijk Vathorst, waar Sanne een cadeau voor mijn aankomende zoon op wilde halen. Ik moest met haar mee om te kijken of ik het wat vond.
Sanne volgde haar tomtom en was druk op zoek naar de juiste straat. Ze nam mijn vraag, bij welke straat ze nou precies moest zijn, niet erg serieus. Ik besloot haar nogmaals dezelfde vraag te stellen.
‘Welke straat is het nou? Ik ken veel straten in Vathorst wel.
Sanne sloeg nonchalant de bocht om naar rechts, en de volgende bocht naar links. ‘Ehh, geen idee. Ik volg die Tomtom wel gewoon joh.’ Prima, dacht ik. Ik zat toch heerlijk relaxt, niets mis met een stuk rijden door Vathorst. Al was de ééénorme omweg die ze maakte wel zonde van haar brandstof… (haha)

Niet veel later sloeg ze een scherpe bocht naar rechts. We reden een bekende straat in. Het duurde even voor ik door had dat we precies voor de deur van de moeder van één van mijn beste vriendinnen waren gestopt.
‘Het is toch niet hier he?’ Ik draaide mijn nek om naar achter en keek naar het huis van Tjitske.
‘Ik weet even niet meer welk nummer het is.’ Sanne leek even te aarzelen en keek druk om zich heen. ‘Nummer 13. Of, nummer 16. Ja het is nummer 16!’ gilde Sanne.
Ik lachte. ‘Hoe toevallig, hier woont de moeder van mijn vriendin!’
Ik belde aan en keek naar de blauwe ballonnen die aan de deur hingen. Tjitske heeft twee kleinkinderen en ik meende mij te herinneren dat haar kleinzoon laatst jarig was. Tjitske deed de deur open en glimlachte.
‘Hey Tjits! Hoe toevallig, mijn vriendin Sanne heeft hier wat voor mij gekocht via Marktplaats, hahaha!’
Ik liep met lompe passen naar binnen en hoorde R&B muziek op de achtergrond.
Toen ik me omdraaide richting de keuken wist ik niet wat ik zag! Mijn vriendinnen en schoonzus stonden op een rijtje en kwamen me blij omhelzen. Ze hadden zonder dat ik ergens ook maar een klein beetje besef van had een babyshower georganiseerd. Dat terwijl ik twee weken daarvoor nog tegen Joost zei dat ‘mijn vriendinnen dat waarschijnlijk nooit voor mij zouden regelen…’ (ik neem mijn woorden bij deze terug, dames)
Ik pinkte een traantje weg en keek om me heen. Ze hadden de kamer prachtig versierd en allemaal leuke spelletjes georganiseerd. Ze hadden echt heel erg hun best gedaan. Twee vriendinnen die elkaar voorheen nog niet kenden waren zelfs ’s avonds bij elkaar langsgegaan om te brainstormen over mijn babyshower.

Ik heb echt gelachen en heel erg genoten. Het deed me weer even beseffen dat ik blij moet zijn met mijn gekke vriendinnen en lieve schoonzus. Ik heb ook echt de leukste cadeaus gekregen. Kleine JJ (zo noemen we hem, nu hij nog in de buik zit) wordt een stoer mannetje met de kleertjes die mijn vriendinnen voor hem hebben uitgezocht. Ze weten precies wat mijn smaak is.

10177906_294125330748781_4976052398955115313_n

10313046_294125337415447_5410594072327469325_n

10373776_294125377415443_622314285476704666_n

babyshower

Achteraf heb ik erg moeten lachen over hoe de dag is verlopen. Ik was echt overtuigd dat Sanne me meenam naar een marktplaatsadresje, haha. De blauwe ballonnen heb ik dus wel kort geregistreerd toen ik aanbelde, maar ze bleken voor mij te zijn. Super lief!

Love,

Lotte

Mijn tweede zwangerschap

IMAG1506[1]

Zoals de meesten van jullie weten ben ik op dit moment ruim 28 weken (wat gaat dat hard!) zwanger van mijn tweede kindje. Ik zal hierover wat meer vertellen ❤

Toen Joost en ik elkaar net leerden kennen ging onze relatie niet altijd over rozengeur en maneschijn. We hielden echt ontzettend veel van elkaar, maar we begrepen elkaar vaak niet wat leiden tot ruzie. Joost heeft altijd een kinderwens gehad en had vanaf het begin een enorme klik met mijn dochter Yennity. Ook is Joost 10 jaar ouder als ik, wat betekende dat het voor hem enorm kriebelde om ook aan kinderen te beginnen.

Helaas moest ik er op dat moment niets van weten. Onze relatie was natuurlijk niet stabiel, maar ik vond de zorg over één kind ook meer dan genoeg. Ik kon het er gewoonweg niet bij hebben. Bij het denken alleen al brak het zweet me uit. Weer die poepluiers? Wéér slapeloze nachten? No fucking way!
Ik vond het ook erg lastig dat mijn kindje dan van een ‘tweede vader’ zou zijn. Straks liep onze relatie toch op de klippen en dan zat ik daar als alleenstaande moeder met 2 kinderen, van 2 verschillende vaders! Ik zag het helemaal voor me. Klopte papa 1 aan om zijn dochter op te halen op vrijdagmorgen en op zaterdagmorgen stond papa 2 voor de deur om zijn kind op te halen. Geen haar op mijn hoofd. De komende 5, 6, misschien zelfs 7 jaar niet.

En jahwel, waar ik bang voor was gebeurde: Joost en ik gingen uit elkaar. Voorgoed. We hadden geen afscheid van elkaar genomen en gingen allebei door met ons leven. Bikkelhard, alsof we elkaar niet misten. Maar zoals ik in een eerder stuk schreef: stiekem misten we elkaar verschrikkelijk. Zo erg dat het uiteindelijk pijn begon te doen.
Na keihard uit elkaar te zijn getrokken, renden we na ruim 4 maanden als twee verliefde pubertjes in elkaars armen. Beiden positief veranderd. En verliefd dat we waren. Het voelde gewoon helemaal goed.

En ja, toen begon het. De kriebels die veel vrouwen kennen. De ‘moeder kriebels’. Of de 'dikke buik kriebels'.
Het leek me stiekem ineens geweldig om na 5 jaar opnieuw zwanger te worden. Joost en ik hadden er na onze break-up beiden vertrouwen in dat wij twee samen horen. En tja, dan gaan er toch gevoelsmatig dingen veranderen. Echt, die break-up heeft ons allebei zo goed gedaan. De poepluiers en gebroken nachten interesseerde me opeens geen hol meer. Weer die poepluiers? Graag zelfs! Een broertje of zusje voor Yen… wat gunde ik haar dat! Alle kindjes uit haar klas hadden een broertje of zusje, natuurlijk had zij het er ook regelmatig over. Door het gekriebel in mijn buik wist ik het zeker: ik wilde weer moeder worden, samen met Joost. En was dat even boffen: Joost dacht daar precies hetzelfde over. Ondanks dat hij er net als mij vóórdat het uitging anders over was gaan denken. Het is allemaal wel in een sneltrein gegaan en op een bijzondere manier. Ik had in het begin moeite om met trots tegen anderen te zeggen dat ik weer zwanger was. Ik kreeg namelijk direct de vraag: ‘was het wel gepland?’ Het heeft even geduurd voordat ik met al mijn trots kon zeggen: ‘Ja, eigenlijk was het helemaal gepland.’

En daar zit ik nu, 28 weken later, met een dikke buik en een gelukkige glimlach op mijn gezicht. Ik verwacht in augustus mijn tweede kindje. En dit keer een zoon. Wauw, daar moest ik wel even aan wennen hoor, haha. Ik ben namelijk een echte ‘meisjes moeder’. Dat zegt ook iedereen.
Ik ben zelf echt een vrouw in alle opzichten en mijn dochter is echt het ‘roze-prinsessen-vlechten meisje met de roze jurkjes’ haha. Echt, zelfs op haar hemd moet een roze prinses staan. Wanneer ze een broek in plaats van een jurk aan moet begint ze te huilen. Ze vindt net als mama alléén de meiden dingen leuk. Ik kan daarom heerlijk met haar tutten, wat straks natuurlijk niet kan met mijn zoon. (ik verkleedde trouwens als klein meisje mijn broertjes altijd om tot vrouwen. Met hakjes, jurkjes en make-up. Mijn moeder heeft er nog een trauma van, haha. Dus nee, dat doe ik mijn zoon maar niet aan)

Joost daarentegen viel bijna flauw toen hij 2 balletjes op het beeldscherm van de echo voorbij zag komen. Hij heeft natuurlijk al twee vrouwen in zijn leven. (zowel mijn dochter en ik zijn extreem gevoelig, prinsesjes -als ik mijn vriend moet geloven- en ons huis staat vol met vrouwenspullen, alles heeft hij erbij cadeau gekregen, haha) hij vond het daarom extra speciaal om een zoon te krijgen. En daarbij is Joost juist weer een echte man in álle opzichten. Hij loopt nu al regelmatig de Bart Smit in om naar racebanen voor zijn zoon te kijken. Geloof me, wanneer wij zo’n racemonster in huis hebben, is papa meer aan het racen dan zijn zoon haha! ‘Papa, mag ik nu weer alsjeblieft? Je bent nu al 10 potjes achter elkaar geweest.’
‘Nee vriend, even wachten. Papa doet nog één rondje.’

Ik heb mezelf de tijd gegeven en ben er inmiddels helemaal gewend aan geraakt. Het lijkt me zó leuk om straks met mijn kleine man buiten te spelen of hem te zien spelen met zijn autootjes. En daarbij is een kind gewoon een kind natuurlijk. Dus prachtige tekeningen maken en mama helpen in de keuken zullen we samen veel gaan doen. Ik hou nu al heel veel van mijn zoon en kan niet wachten om hem in mijn armen te sluiten… twee kinderen, wat een zegen. ❤

Love,

Lotte