Laatste stuk van het interview met Vivian!

Vraag 10.Hoe omschrijf je mij als moeder?

Iemand die door het vuur gaat voor haar dochter. Je wilt niets liever dan je kind gelukkig te zien worden en het een onbezorgd leven te laten leiden. Ondanks dat het je op bepaalde momenten door omstandigheden erg moeilijk werd gemaakt.

Vraag 11.Wat is de ultieme droom die je op een dag met mij waar wil maken?

Ik zou graag een onvergetelijke vakantie naar Curaçao willen beleven met jou, waar we op een strandfeest languit op onze smoel gaan, omdat het natuurlijk niet zo slim is om killerheels aan te trekken in die zanderige woestijn. Of waar we de plaatselijke bevolking op een dwaalspoor brengen door ons voor te doen als negers inclusief overtuigend negeraccent, waardoor zij zich afvragen of we misschien omgekeerde bounties zijn. (Eh, ja, dit begrijpen alleen wij)

Vraag 12. Tot slot: wat vind je van het idee achter mijn blog?

Een inspiratiebron voor (jonge) moeders, maar zeker ook een aanrader voor anderen. Je wordt meegetrokken in de verhalen en je kan niet wachten om meer te lezen. Het is luchtig geschreven, terwijl de inhoud niet altijd over rozen gaat. Laat het andere inspireren, zodat er ervaringen uitgewisseld kunnen worden.

Ik hoop dat jullie het interessant vonden om te lezen hoe een vriendin het vanaf de zijlijn heeft ervaren.

Liefs, Vivian

Vervolg interview

 

Vraag 10.Is er voor jou iets veranderd aan onze vriendschap nu ik moeder ben geworden?

Buiten het feit om dat je een goede moeder voor Yennity bent, ben je ook nog steeds die humorvolle en lieve vriendin die je altijd al was. Oké je bent misschien beperkter nu je fulltime mama bent, maar tijd voor leuke dingen maak je altijd: onze vaste trips naar Buddhabar waar we hoopten een rijke jongen te treffen. Onze eindeloze shopmiddagen, waar we apart door de winkel liepen, maar toch elke keer met exact dezelfde kledingstukken bij de kassa eindigen. Die keer dat we dachten slim te zijn en via de kortingsite Groupon bij een luxe Indisch (our favourite food) restaurant gingen eten in Amsterdam. We hadden er hoge verwachtingen van, maar eenmaal voor de deur leek het net alsof we beland waren bij de plaatselijke afhaalchinees. Helaas bleek ook het eten niet aan onze verwachtingen te voldoen, en was ons heerlijk beloofde 3-gangen menu goed voor een week toiletbezoek. Ook onze anonymous call’s naar anderen zijn nooit uit ons systeem verdwenen. ‘Hallo uw spreekt met Pieter van het WereldNatuurFonds. Wilt u meewerken aan een enquête? Hoeveel wc-rollen verbruikt u per wc bezoek gemiddeld? Is er een mogelijkheid om hier in te minderen? Haha, sorry als we je ooit hebben lastig gevallen. Wij waren het. Of die keer dat we naar Tongeren (waar ligt dat?) gingen en onderweg te horen kregen dat ons hotel overboekt was. We kregen een alternatief, maar wel zonder luxe spa. Mopperend gingen we akkoord met het alternatief. Eenmaal aangekomen, teleurgesteld door het weinig aantal sterren dat het hotel kreeg, moesten we een enorm lange hal door en in het aller-uiterste hoekje zat onze kamer verstopt. Dit kon twee dingen betekenen: of het is een superluxe kamer, of het is een crackkamer waar je overleden valkparkiet nog niet eens dood gevonden zou willen worden. Je deed de deur open en je mond viel open van verbazing. Wat een ontzettend karig hotelkamertje waar de muren op je af kwamen en de schimmellucht je neusharen overeind liet staan. Het was nog net niet dat je moest poepen bij de buren. Het zag er ongeveer zo uit:

 

 

 
 

 

Zeg nou zelf: niet verkeerd, toch?

Onder het genot van een tiramisutaart en een grote fles prosecco gingen we onderuit gezakt vanuit onze jacuzzi tv kijken. Living the goodlife. Oja nog even een blunder: we hadden zin in een kop munthee met honing en besloten ‘’effe’’ naar het restaurant te lopen. Het was 23:00u en we dachten wel even snel in onze pyjama ongegeneerd aan de bar te gaan zitten. Want ja, wie was er nou nog? Eenmaal aangekomen, belandden we in een overvolle poepie-sjieke eettent. We keken elkaar aan en jij fluisterde: ‘Doorlopen Viv. Dan vallen we niet op’. Ik, op mijn gestreepte sokken, en niet te vergeten voorzien van een gat bij mijn grote teen, besloot me zo normaal mogelijk te gedragen en liep richting de bar. In een razend tempo dronken we onze muntthee op en vluchtten we snel weer naar boven.

Volgende keer: hoe omschrijf je mij als moeder? En wat is de ultieme droom die je op een dag met mij wil waarmaken?

Vervolg interview

Vraag 9. Kan je het moment uitgebreid omschrijven toen je Yennity en mij als kersverse moeder (met prachtige paarse kringen onder mijn ogen) voor het eerst zag?

‘Lot. Er is kraamvisite. Ben je nog aan het voeden?’ riep je moeder naar boven. ‘Wacht nog maar even beneden dames.’ Ik was samen met een vriendin. We waren heel erg nieuwsgierig, maar tegelijkertijd vonden we het ook wel gek en wisten we niet echt wat we konden verwachten. We liepen de trap op richting je kamer. Je zat met je kleine meid in je foeilelijke bloemenstoel, waarvan ik nooit begrepen heb dat je zoiets kon kopen. Gelukkig heb je zojuist vertelt dat dit puur te maken had met de dosis hormonen. Ja ik vergeef het je. Ik weet niet precies meer wat ik als eerste dacht, maar het was bijzonder om jullie zo te zien en ergens ook wel heel gek eigenlijk. Mijn vriendin die (bijna) alles deed wat god verboden had, was ineens mama geworden. Ik voelde me ergens een beetje ongemakkelijk en wist me  geen houding aan te nemen. Ik ging zitten op een stoel en haalde een flesje Bessenjenever (85%, als het niet meer is) uit mijn jaszak om alles een beetje beter te relativeren. Oké, misschien had ik dit op dat moment erg graag gewild, maar jullie snappen natuurlijk wel dat dit een grapje is.  Ik haalde een lief cadeautje uit mijn tas en overhandigde deze. Hoe erg ik ook moest wennen aan het feit dat jij nu moeder was geworden, was je wel echt moeder vanaf dag één. En dit is altijd zo gebleven.

Volgende keer: Is er voor jou iets veranderd aan onze vriendschap nu ik moeder ben geworden?

Vervolg interview

Vraag 6.Waar was je op het moment toen ik je vertelde dat ik zwanger was?

Als ik langs die plek kom, denk ik er iedere keer weer aan. Het was in onze wijk Vathorst. We liepen richting het station om Giovanni op de trein te zetten. We hadden het over koetjes en kalfjes en ineens keek je me ernstig aan. ‘Viv we moeten wat vertellen.’ Zei je. Ik keek je aan en je vertelde me tussen neus en lip door dat je drie maanden zwanger was. ‘Rot op. Je maakt een grapje’ was mijn eerste reactie. Ik kon het gewoon niet geloven. ‘Echt waar Viv. Ik heb hier een foto van de echo’. Je liet een foto zien, maar alsnog geloofde ik er gewoon niks van.  Het was op mijn leeftijd ook gewoon ondenkbaar. Zo ver van mijn bed show.

Vraag 7. Wat ging er door je heen op dat moment?

Ik keek Giovanni aan en vroeg wat hij er van vond. Hij kon alleen maar lachen en zei:’ Is leuk toch? Zo’n kleine’. Het leek alsof hij zich niet helemaal realiseerde wat hem te wachten stond. Ik dacht bij mezelf: dat kindje kan maar beter weggehaald worden, want wat heeft het nou voor leven bij twee hangjongeren die nog niks van de wereld hebben gezien. Dit zei ik natuurlijk niet op dat moment. Ik was totaal uit het veld geslagen en het duurde even een tijd, voordat het landde. We hebben er toen een tijdje serieus over gepraat in een speeltuintje. Naar mate de tijd vorderde, zag ik je veranderen van een onstabiele, naïeve puber in een verantwoordelijke mama in spé. De maanden voor je bevalling was je continue bezig met zorgen voor jezelf. Je gooide je leven totaal om en bereidde je voor op het moederschap. Af en toe was je te voorzichtig. Je voelde bij wijze van al schuldig na het eten van een bord patat.

Vraag 8. Kan je het moment uitgebreid omschrijven toen je hoorde dat Yennity geboren was?

Ik zat in de trein onderweg van school naar huis met een vriendin. Ik wist dat je al enige tijd op knappen stond en dat het elk moment kon gebeuren. Ik had al een paar dagen niks van je gehoord en besloot je gewoon uit nieuwsgierigheid een smsje te sturen. Whatsapp bestond nog niet in die tijd. Het smsje verzond ik exact om17:07. Ik schreef:  Hey nerd ben je aan het bevallen ofzo? Geen reactie. Een dag later ontving ik een sms terug met de tekst: HUH VIV?! Ik ben gister bevallen om stipt 17:07. Echt niet normaal dat je mij toen precies een sms stuurde gek. Yennity is geboren op 17  november 2008 om 17:07. Ze is gezond. Je moet maar snel komen kijken! X . 

Volgende keer: Wat dacht je toen je mij en Yennity voor het eerst zag?

Vervolg interview:

Vraag 5. Welk gek moment (dat wij samen beleefd hebben) zal je nooit  meer vergeten? (Want zeg  nou zelf; ‘gek’ is het sleutelwoord van onze vriendschap…)

We hebben zeker veel gekke momenten beleefd. Eigenlijk te veel om op te noemen, maar één die me toch wel mijn hele leven zal bijblijven tot we hoogbejaard zijn, is het scheetbom-incident. (Echt mensen: lezen op eigen risico.) Het was een zaterdagmiddag en we hadden niks te doen. In een impulsieve bui besloten we om een soort try-before-you-die achtig iets te doen, ja ja, weer zo’n bekende. We kochten bij de fopwinkel in de stad een aantal stinkbommen die maar al te graag uit hun zakje bevrijd wilden worden en voor een hoop narigheid (en stank) wilden gaan zorgen. We zochten een plek uit waar veel mensen in één ruimte bijeen kwamen.  Naast de lift in de Ikea was ons doelwit. Het was natuurlijk erg slim bedacht van ons dat wij, na het ontploffen van onze stinkbom, direct de lift in konden vluchten. Voor het oog van een aantal camera’s(dom eigenlijk) lieten we er één ontploffen en vluchtten we de lift in. In plaats van naar boven te gaan, bracht de lift ons terug naar de plek des onheils. De vreselijke eier lucht kwam ons tegemoet en ik wist mijn lach niet meer in te houden. ‘Jezus wat een putlucht. Volgens mij is er wat mis met de riolering hier van de Ikea.’ Zei een vrouw die rood kleurde en haar neus stevig dichtkneep. Uiteindelijk schoten we beiden verschrikkelijk in de lach.
                                                                                             We hebben rustig nog een aantal uren gebivakkeerd in de Ikea en nonchalant
                                                                                             onze oh zo populaire gehaktballetjes opgegeten in het restaurant. Gelukkig zijn we nooit gesnapt. Haha!


Volgende keer: waar was je op het moment toen ik je vertelde dat ik zwanger was? & wat ging er door je heen op dat moment?

Vervolg interview:

Vraag 4.Welk mooi moment (dat wij samen beleefd hebben) zal je nooit meer vergeten?

We hebben genoeg mooie momenten beleefd samen. Eigenlijk teveel om op te noemen. Onze vriendschap bestaat vanaf het begin al uit humor en dezelfde interesses (zoals onze voorliefde voor mooie kleren en getinte muziek en jongens). We delen dezelfde droge humor en kunnen uren dubbel liggen om één zin. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn en af en toe moet er even serieus gebabbeld worden en moeten we soms even in de rol kruipen van dr. Phil of Oprah om de ander wat op te peppen. We kunnen altijd bij elkaar terecht.  Even een mooi moment wat in mijn ogen typerend is voor onze vriendschap: Maastricht. We besloten te eten bij een oh zo hoog aangeprezen Italiaan. We waren uitgehongerd. Jij besloot tapas gerechten te nemen en je vroeg aan de ober of het wel kon fungeren als avondmaaltijd. De ober antwoordde volmondig: ‘Ja zeker, voor mij is het zeker voldoende, madam.’ Ik besloot een pizza margarita te bestellen. We zaten in eerste instantie buiten, maar door de kou besloten we toch maar naar boven te verkassen. Inmiddels waren er al enkele tijdrovende minuten verstreken toen plotseling de ober met onze (heerlijke?) gerechten naar boven kwam.  In eerste instantie zag het er nog oké uit, vond jij. Helaas was jouw bord met tapas hapjes niet meer of minder dan een piepkleine middag snack. (We vroegen ons af hoe het kwam dat de ober, met zijn best wel dunne beentjes, nog in leven was). Aan mijn gezicht viel wel af te lezen dat ik niet erg gecharmeerd was van het voedsel wat een pizza moest voorstellen. De smaak was al net zo bedroevend. Teleurstellend genoeg, smaakte het als de kattenbakkorrels die je vroeger weleens in je mond hebt gestopt als peuter. Ik denk dat je nu wel een aardig beeld kunt schetsen van de smaak van de slappe,  kaasloze pizza die op mijn bordje lag. Geen succes dus. Zulke boefjes als we af en toe kunnen zijn, begonnen we elkaar ongegeneerd met het kostbare voedsel te bekogelen. (en echt lieve mensen, dit doen wij lieve meisjes normaal gesproken nooit, maar dit keer werd er gewoon echt om gevraagd.) We doen wel eens mee aan de bekende try-before-you-die acties. Nou, dit was er dus één van. Wat ook bij ons plan hoorde, was het ontsnappen via de nooduitgang zonder te betalen. Dit, omdat wij ontzettend teleurgesteld waren over het voedsel wat we zojuist voorgeschoteld hadden gekregen. In hoeverre dit überhaupt voedsel te noemen was. Helaas voor ons, was de nooddeur vastgeroest en met geen mogelijkheid te openen. Beetje jammer, dus.  Toen we beklag deden bij de ober, kregen we te horen: ‘Ga naar de McDonald’s of zo.’ Oké, één wijze les: Ga nooit naar de Italiaan op het Vrijthof.

Volgende keer: welk gek moment (dat wij samen beleefd hebben) zal je nooit meer vergeten?

Interview: Mijn beste vriendin, wat waren haar gedachtes bij haar vriendin, die plotseling vertelde dat ze zwanger was?








Het leek mij een goed idee om een interview te houden met mijn beste vriendin Vivian over hoe zij de dingen ervaren heeft als beste vriendin van een vriendin die plotseling tussen neus en lippen door vertelde dat ze een kind kreeg.

Vivian en ik zijn afgelopen zaterdag samen op de Lentefair in Vathorst geweest en hebben ’s avonds Thaise noodles met garnalen klaar gemaakt. Een goede basis voor een avondje hersens kraken voor het invullen van deze vragen. Yennity had genoten van de zonnige dag, en was erg gecharmeerd van Piet Piraat op de Lentefair. Mijn moeder had een kraam op de Lentefair om haar praktijk te promoten (praktijk voor psychosociaal werk en leeftijl), en probeerde met haar welbekende gezonde speltkoeken zonder suiker, en besjes met pure chocola, de mensen te overtuigen van een gezonde manier van leven. Vivian besloot eens lekker een grote bak met loempia’s te halen bij de kraam vijf meter verder op, en deze achter de kraam van mijn moeder op te smikkelen. Uiteraard bood ze mijn moeder, die net een gezond aardbeitje aan een iets wat stevige mevrouw aanbood, ook een lekker loempiaatje aan.

Onder het genot van een Oreo Milka reep en een grote kop groene thee, raakte Viv en ik in diep gesprek over de uitwerkingen  van de vragen van het interview. Het leverde een veelal hilarische avond op, waarbij bij ons beide veel oude (vreselijk gekke) herinneringen naar boven werden getrommeld. Het resultaat is uiteindelijk geen simpel interviewtje geworden met ‘ik vraag en jij geeft antwoord’. We hebben samen geprobeerd het interview zo gedetailleerd mogelijk uit te schrijven, zodat onze vroegere belevenissen en vriendinnen band uiteindelijk duidelijk omschreven zijn voor jullie. Tijdens het uitwerken van de antwoorden brachten we elkaar op ideeën en vulden we elkaar aan. Dit heeft ons niet alleen een avondje hoesten en proesten bezorgd, maar ook een heel leuk stuk tekst over onze vriendschap. Al met al is het interview zo leuk geworden, dat ik er een vaste rubriek van heb gemaakt. Om de zoveel dagen zal ik een nieuw stuk posten. Lach en geniet mee.

Vraag 1. Hoe en waar heb je mij leren kennen?

Ik was 7 jaar en ik verhuisde van Didam naar Amersfoort.  Ik kwam bij jou in de klas op basisschool de Malelande. Ik herinner me het nog steeds als de dag van gister. Ik vond het best spannend. Ik was nog nooit eerder verhuisd en ik moest al mijn vriendinnen achterlaten in het kleine gezellige dorp Didam. Mijn eerste ontmoeting met de klas was in de gymzaal. Ik werd voorgesteld door Juf Fristi (zo noemde we haar altijd). Oké,  ik bedoel juf Kristi. Jij kwam gelijk op mij af en stelde je voor. ‘Jij woont toch bij mij  in de straat?’ vroeg je. En vanaf dat moment waren we dag in dag uit samen. Van onschuldig spelen met de barbies tot transformaties in negers door ons als Ghanese wannabe-rappers te verkleden (en dat nog wel op de leeftijd van 21 jaar).  Nu denk jij: WHUT?!

Vraag 2. Hoe omschrijf je mij als persoon in 3 woorden toen ik de leeftijd had van 15 jaar?

Buiten het feit om dat je een ontzettend lieve vriendin was, kon je ook behoorlijk puberen. De welbekende Emiclear hangavonden zal ik nooit vergeten. Vandaar de volgende drie (best wel heftige, moet ik zeggen) woorden:

Gestoord, impulsief en grenzeloos

Vraag 3.Hoe omschrijf je mij als persoon in 3 woorden op dit moment?

Zorgzaam, groot verantwoordelijks gevoel, empatisch.

Impulsief ben je nog steeds, maar dan op een positievere manier dan toen je 15 jaar was.  Voor jou is niks onmogelijk en je laat je dan ook niet gauw weerhouden van iets wat je graag wil. Als je iets doet, doe je dit altijd weloverwogen, zodat je uiteindelijk de juiste beslissingen kunt maken.

Volgende keer: welk mooie moment (welke wij samen beleefd hebben) zal je nooit meer vergeten?