Meisjesvogel

28-02-2010 (7)

Yen en ik zaten samen bij de dokter. Ik las haar het boekje voor van Belle en het Beest.
Toen het boekje uit was vroeg ze of ze mij nu voor mocht lezen. Ik mocht zelfs, als ik wilde, de bladzijdes zelf omslaan. Nou, dat wilde ik natuurlijk wel. Aandachtig luisterde ik naar haar verhalen.

“Het vogeltje schrok zich dood. Hij viel zomaar naar beneden. Het vogeltje was een meisje. Weet je waarom? De vogel had vogel-tieten.”
Ze zei het bloedserieus en vol overtuiging. Ik kon mijn lach moeilijk inhouden, al probeerde ik hem met al mijn kracht te verbergen. Mijn mondhoeken krulde en er glipte een ontsnapt grinnikje uit mijn keel. Snel slikte ik de rest van mijn lachbui in. Ik vond dit gewoon zó schattig en grappig, haha.
“Moet je nou lachen, mama?” ze keek serieus naar achteren over haar schouder heen.
Ik vind het nooit leuk als ze misschien het gevoel heeft dat ik haar uit lach, wat ik natuurlijk nooit doe, maar zo voelt zij dat misschien als ze zo serieus aan het vertellen is. Ik zeg dan altijd dat ik haar nooit uit lach, en dat ik alleen lach omdat ik haar zo schattig vindt.

Het vogeltje had trouwens wel echt mooie veertjes op haar borst, zoals sommige andere meisjesvogels bijvoorbeeld ook hebben. Ze denkt dus goed na over de dingen die ze zegt 🙂 De schat.

Love,

Lotte

Cute little messages – Kup & Chips

IMAG1500

Yennity is een hele wijze dame. Het is echt hilarisch hoe ze soms op mij en Joost reageert. Ze neemt echt allerlei dingen over die ik zeg, haha. Joost zegt vaak dat het net lijkt alsof hij mij hoort praten. Ik moet dus soms erg op mijn woorden passen. Woorden als ‘kut!’ en ‘godverdomme!’ vliegen er soms iets te makkelijk uit. Ik heb een hele tijd geleden, toen Yennity begon met praten, een aantal scheldwoorden anders gemaakt omdat ik niet wilde dat ze ook van die dingen zou gaan roepen. Van ‘kut’ heb ik ‘kup’ gemaakt en van ‘shit’ heb ik ‘chips’ gemaakt. Soms (ok, heel vaak) laat ik iets uit mijn handen vallen en roep ik: ‘Kuppp!’
Ik weet nog goed dat ze als meisje van nog geen 2 jaar ineens heel hard door de kamer riep:
‘Puta! Puta!’
Ik heb werkelijk geen idee waar ze het vandaan had, maar natuurlijk schrok ik er wel een beetje van.

Joost is een Amsterdammer in hart en nieren, zowel zijn accent als zijn (nog zacht uitgedrukt) platte Amsterdamse woordkeuze. Je weet wel, zo plat en grof ongeveer als de bekende Tiny & Lau uit Den Haag. Google maar, voor als je ze niet kent… (Dit is natuurlijk een grapje, maar het komt in de buurt haha) Joost zijn vader is een echte Jordaan en kon er ook wat van, hij heeft het dus niet van een vreemde. :-p
Héél soms knalt hij er ineens een scheldwoord uit, uit pure frustratie als we bijvoorbeeld in de file staan en iemand stoer doet in de auto, of als zijn hond Eddy zijn waterbak weer eens om heeft geplunderd, maar dan verbetert hij zich gelijk. (als we met Yennity zijn, anders gooit hij alle remmen los en weet ik van schrik werkelijk niet waar ik kijken moet.) Echt schat, ik heb er nog steeds nachtmerries van… Haha nee hoor, ik kan ook overdrijven 😉
Laatst floepte hij er iets uit wat alleen voor de ‘grote mensen oren’ bestemd was, zonder enig besef dat zijn onschuldige stiefdochter van 5 tegenover hem patatjes zat te eten. Hij schrok zich dood en maakte snel een ander woord van het vieze woord wat zijn mond uit knalde.

Om Yen liggen we soms ook dubbel om haar uitspraken. Laatst zaten we in de auto en hadden Joost en ik ons ‘lachen-gieren-brullen’ gesprek waarbij we echt de domste dingen tegen elkaar zeggen. We vinden het leuk om elkaar te plagen en liggen vervolgens dubbel om onze eigen uitspraken. Joost zei wat waarop Yen plotseling vanaf de achterbank riep:
‘Doe is normaal ey, Joost!’
Haha, echt ik heb geen idee hoe ze erbij kwam en ze vond het zelf ook erg leuk om te zeggen. Ze ging nog even door.
‘Doe is normaal ey, Lotte!’ ‘Dit is toch niet normaal, ey!’
Lotte… zo heet ik inderdaad maar iets anders dan ‘mama’ had ik nog niet eerder uit haar mond gehoord. Lief, haha.

Ik vind het leuk dat ze af en toe pittig kan reageren op dingen. Ik vind dat dat haar karakter vormt.
Ik moet ineens denken aan een uitspraak die ze laatst had toen ze op de WC zat.
‘Óh mam, verschrikkelijk!’ Er ligt overal chocola!’
Ze weet dat ik een enorme hekel aan rommel heb, en met name aan viezigheid die ik vervolgens met geen mogelijkheid schoon geboend krijg. Ons konijn Chingy mag los in huis lopen en schijt regelmatig de hele vloer onder. Echt, je zou mijn kop eens moeten zien wanneer ik weer zo’n vastgekoekte drol aantref op mijn schoongeboende laminaat.
Yen heeft nog steeds weleens van die sneaky peuter-acties waarbij ze net alsof doet dat ze ligt te slapen, maar wanneer ik de volgende dag op haar kamer kom, haar kamer voorzien is van prachtige olievlekken op de muur (die ik er natuurlijk never-nooit af krijg), of kleine getekende huisjes verstopt op de muur achter haar gordijn…
Maar goed, ze weet dus dat ik dat echt verschrikkelijk vind. Vandaar ook haar woordkeuze toen ze de chocola aantrof op de kraan van de WC. Ik word nooit boos maar leg haar wel heel duidelijk uit dat ik dat niet wil hebben. En ik moet ook toegeven dat dit echt de enige dingen zijn die ze weleens stiekem doet. Het chocolade verhaal was niet haar schuld, maar van een ander kindje. Waardoor ik antwoordde:
‘Ach, geeft niks Yen.’
Even was het stil. Vervolgens hoorde ik wat gerommel en riep ze:


‘Mama! Dat geeft wél NIKS!’

Cute little messages

893710_492987210761764_1971700309_o

Yennity (toen 3 jaar):

Het was een warme zomerdag. We waren met de hele familie bij mijn ouders thuis. Ook mijn oudste broertje Joris, die inmiddels zijn vleugels heeft uitgeslagen en volop geniet van zijn studenten leven in Utrecht, was aanwezig. Hij zou vanavond opgehaald worden door twee vrienden van hem. Na een aantal minuten hoorden we luid getoeter en Joris pakte zijn rugtas. “Ik ga.” We liepen met zijn allen richting de voordeur om hem uit te zwaaien. Ik keek naar buiten en zag Bob -een stevige stoere jongen-, samen met Nick -een andere stoere jongen- vanuit hun auto met ieder een peuk in hun mondhoek uit het raampje kijken. De speakers dreunden door de straat en met een stoer knikje groetten ze mijn broertje van een afstand. Yennity was uiteraard erg onder de indruk van de mannen. Ze keek Joris aan en riep enthousiast: “Kijk Joor……je vriendinnen!!”

Echt, je had de zure koppen van de twee stoere knullen moeten zien. Om te lachen gewoon.

Cute little messages

kyr yen

Een lief vriendinnetje van Yennity, Kyra, speelt regelmatig bij ons. De meiden kennen elkaar van de basisschool en zijn dikke vette vriendinnen. Ik vind het bijzonder hoe ze met elkaar omgaan en ze hebben dezelfde fantasieën en hetzelfde lieve karakter.

Ik krijg regelmatig vragen van vriendjes en vriendinnetjes van Yen wat de reden is dat de papa van Yennity niet bij ons woont. Ik stelde de vraag een keer aan Kyra toen ze hier aan het spelen waren. Ik heb letterlijk overgenomen wat ze zei. Ze keek bedenkelijk. “Omdat de vader een ander huis hebt en jullie gewoon met een konijn en alles hiero wonen.”

How cute!

Cute little messages

Neem een kijkje en lees mee @ my daily life 5

Yennity is druk in gesprek met ons konijn Chingy. Ze spreekt Chingy streng toe omdat hij niet goed luisterd.
“Stop met dat geluid!”
“Ching, STOP met dat geluid!”
“Doperwt!!”
“Chingy, ik noem jou voor één keer doperwt. Gaan we jou zo lekker koken. Jam jam.”

Haha, ik ging stuk!