Mijn leven als tienermoeder deel 33

mamsie

Het leek te mooi om waar te zijn.

Yennity was 2 maanden en Giovanni was de laatste tijd erg lief en rustig. Hij zei dan zulke lieve dingen en legde altijd hele  liefdesverklaringen af. Ook beloofde hij me echt te gaan veranderen. Hij zei dat hij gestopt was met blowen en hij had werk aangeboden gekregen. Hij wilde echt een nieuwe start voor zijn gezinnetje. Het kwam altijd zo gemeend over, met zo ontzettend veel beloftes dat ik er keer op keer intrapte. Ik wilde hoe dan ook dat wij er samen als ouders van Yennity uit zouden komen.
We kregen een mooie kans aangeboden: we mochten tijdelijk samen in het huis van zijn zus wonen. Zijn zus zou tijdelijk bij haar moeder logeren. Waarom ik toen die keuze heb gemaakt om samen te gaan wonen was voor mij toen eigelijk heel makkelijk, ik wilde (hoe stom ook) bij Giovanni zijn. Ik denk dat alleen de meisjes die in dezelfde situatie als mij hebben gezeten, mij begrijpen. Ik was eigenlijk een soort van afhankelijk geworden van hem en hij had mij totaal in zijn macht. Ook kon ik hem voor mijn gevoel op die manier ‘controleren’, door bij hem in de buurt te blijven en er zo voor proberen te zorgen dat hij geen dingen deed waarvan hij mij zou kwetsen. Volkomen zinloos natuurlijk.

Ik pakte al mijn spullen in en mijn vader bracht mij en Yennity naar Lunetten. Het was een klein huisje. Een piepkleine woonkamer met een klein keukenblokje erin. Op de gang was een kleine badkamer en er was geen slaapkamer, dus het bed stond in een hoek van de woonkamer. Yennity’s bedje stond aan ons voeteneind. Giovanni had gezegd dat ik het huisje maar een beetje eigen moest maken, zodat ik me thuis voelde. Ik had spulletjes gekocht en had overal foto’s van ons gezin neergezet. Het voelde heerlijk om vrij te zijn, me niet te hoeven verantwoorden naar mijn ouders als ik ergens naartoe ging, zelf bepalen wat ik wilde eten, zelf koken, wassen. Ik was echt toe aan vrijheid als jonge mama. Ik weet nog heel goed dat ik me weleens schaamde wanneer ik als jonge mama, mijzelf ‘mama’noemde tegen Yennity. Ik was gewoon echt zelf nog een kind met sommige dingen, en dat gevoel werd versterkt doordat ik nog bij mijn ouders woonde. Pas toen ik mijn eerste voet over de drempel van mijn tijdelijke huisje had gezet, voelde ik me een volwassen moeder.

Die avond ging het eigelijk gelijk mis. Giovanni moest werken en ik was dus voor het eerst alleen thuis met mijn kleine meid. Ik was eigelijk alleen maar druk geweest met het inrichten van mijn spulletjes en mijn spullen uitpakken, om de 3 uur voeden, en afentoe even rusten. Het was half 7 ’s avonds toen Giovanni thuis kwam van zijn werk. Hij leek opgefokt. “Wat heb je gekookt?” vroeg hij en keek me vragend aan, terwijl hij de deksel van de pan die nog niet op het vuur stond omhoog deed.  “Helemaal vergeten, sorry , ik was zo druk met alles.” Giovanni ging compleet door het lint. “Je zit godverdomme de hele dag thuis niks te doen en je hebt niet eens gekookt! Ik heb de hele dag hard gewerkt en heb honger, dan is het toch logisch dat je rond dit tijdstip wat eten klaar maakt? Ik hoop niet dat dit altijd zo gaat zijn, want dan ga je maar snel weer terug naar je ouders.” Ik slikte en dacht na. ‘Het was inderdaad best wel lullig van mij dat ik niet voor hem gekookt had en het was terecht dat hij zo boos was, want hij had zo hard gewerkt. Arme jongen.’
Die gedachtes van toen wekken nu honderden vragen bij me op. ‘Waarom dacht ik zo?’

*Bovenstaande foto werd gemaakt in het huisje in Lunetten.

Lees volgende week verder!

Advertenties

Dank je wel voor je reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s